Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

30 Δεκεμβριου 2010

Σε λιγες ωρες θα τελειωσει ο χρονος και λιγο πριν το τελος μετραω τις στιγμες μου,αυτες που χαρηκα,αυτες που λυπηθηκα,αυτες που νευριασα αλλα για αυτα ο=που ανισυχω περισοοτερο ειναι οι στιγμες που εχασα χωρις να το καταλαβω.Η ζωη ειναι απροβλεπτη , ποτε δεν ξερεις τι γινεται τη μια εισαι καλα και χαιρεσαι και την αλλη δεν ξερεις που θα σε βρει.Αν και μονο 16 χρονων πλεον σκεφτομαι πως η ζωη ειναι πολυ μικρη !!! Εγω ευτυχως εχω ζησει αρκετα εως τωρα.Εχω να κρατησω στιγμες απο ολες τις κατηγοριες που ανεφερα και λυπαμαι για τις χαμενες εκεινες στιγμες που δεν θα γυρισουν πισω για να μπορεσω να τις αξιοποιησω.δεν θελω να χασω αλλες στιγμες ο χαμενος χρονος ειναι πιο λυπητερος και απο τον λυπητερο.Και πλεον ξερω ποιοι ανθωποι με νοιαζονται πραγματικα και ειναι διπλα μου.Εμαθα και τι ειναι η αγαπη πως λειτουργει,βασικα πως λειτουργει δεν ειναι η καταλληλη λεξη αυτη η λεξη ειναι πως ολα ειναι απροβλεπτα και τιποτα σιγουρο στην αγαπη,οποιος θεωρησε κατι σιγουρο εχασε τα παντα γυρω απο αυτη και δεν εμαθε και τιποτα!Δεν θελω να μετανιωσω για πραγματα που δεν εκανα,καλυτερα να εχω τυψεις γιαυτα που εκανα παρα να μεινουν τα αποθημενα και να σκεφτομαι τι θα γινοταν αν τελικα ειχα κανει αυτα που ηθελα.Και τωρα αρχιζω και κανω ονειρα , η αισιοδοξια μπηκε μεσα μου απο το πρωτο κιολας φως της ημερας που αντικρισα σημερα!Αλλωστε το χαμογελο αισιοδοξιας ςιναι μεταδοτικο και καποιος πρεπει να κανει την αρχη ας ειμαι εγω λοιπον αυτη αλλωστε αξιζει στην καρδια μου αυτο το πραγμα να ειναι αισιοδοξα χαρουμενη γεματη ελπιδες ονειρα και αγαπη.Αυτη ειναι καρδια ενος τετοιου ανθρωπου που δυστυχως η ευτυχως δεν εχει περασει και λιγα εως τωρα...
  Η ζωη δεν ειναι ευκολη και το τελευταιο καιρο ζητουσα ενα στρηγμα και μαλλον σε λαθον ανθρωπους,οχι μονο στηριγμα δεν μου δωσανε αλλα με κανανε ''ξανα'' να φτασω πατω.Μα δεν πειραζει πρεπει να φτανεις κατω λενε για να μπορεις να σηκωθεις ξανα πανω και να θριαμβευσεις!Παμε προς τα πανω λοιπον!!!

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

29 Δεκεμβριου 2010

Και εμεινα εδω με τοσα ενδεχωμενα να παρατηρω τα αγορια τα επομενα...
Μου φερθηκε με τον ιδιο τροπο μ τοτε...Ο ιδιος ανθρωπος που ηταν τοτε,ο ιδιος που ηθελα να αγκαλιασω και δεν ηθελε,ο ιδιος που δεν ηθελε να με φιλήσει.Αυτος που ζητιανευα την αγαπη του...Αυτος που μετανιωσες το καλοκαιρι.Λυπαμαι!Οσο πιο πολυ μιλας για κατι τοσο πιο ευκολα χανετε η μαγεια του.Επειδη λοιπον εγω δεν θελω να σε χασω ουτε να χασω αυτα τα συναισθηματα για σενα γιαυτο και δεν θα ξαναμιλησω για σενα,σε κανεναν,μονο οταν θα φτανω στα ορια μου και θα εχω κοντα ανθρωπους που με καταλαβαινουν και με ακουν.Και συνεχιζω το ειχα ξαναπει αυτο,δεν θα ξαναμιλουσα για σενα αλλα μαλλον δεν μπορεσα να κρατησω τον λογο μου γιατι εμφανηστηκες ξαφνηκα!Ολα γινονατι για καποιο λογο και  ισως μαθω καποτε το λογο που εγιναν ολα αυτα σημερα.!Οταν ομως δεν εχεις την θεληση δεν γινεται τιποτα!Εγω αυτο ξερω.Μαλλον οπως φανηκε ΔΕΝ ηθελες δεν πειραζει ομως το εχω μαθει πλεον.Και ενταξει οτι νιωθω για σενα παει θα το κρυψω εκει μεσα μου βαθια πλεον και δεν θα υπαρχει πια εκει εξω στην επιφανεια αλλωστε πιο το νοημα πλεον να το λεω?Οι λεξεις χανουν το νοημα τους οταν τις επαναλαμβανουμε συχνα!Και στο ειπα δεν θα παψω ποτε...και θα αλλαξει τιποτα σε αυτο που νιωθω.Και οταν ερθει εκεινη η μερα αν ερθει εκεινη η μερα που θα μου πεις ΝΑΙ! θελω να ειμαστε μαζι ισως ξαναγυρισω σε εκεινον ''τον παραδεισο που με εδιωξε''και να η συνεχεια λοιπον...Η ζωη μου ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ θα το συνηθησω μην ανυσιχεις...Καληνυχτα...

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Oi prwin - Natassa Mpofiliou



Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου


Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

Όλα τ' αγόρια μου
μικρά φωτάκια από πλοία
στη στεναχώρια μου
βόλτα αργή στην παραλία
λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές
πέφτουν στα πόδια μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αμάξια τα ερχόμενα.

Όλες οι σχέσεις μου
μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα
για τις εκθέσεις μου
λόγια και πρόσωπα σε στοίβα,
που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά
στις υποθέσεις μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αγόρια τα επόμενα...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Αγαπαμε οσους μας πληγωνουν και πληγωνουμε αυτους που μας αγαπανε...

Οποιος ειπε πρωτος τουτη τη φραση σιγουρα θα ενιωθε οπως νιωθω και γω τωρα.Ενα κενο στη καρδια ενα τιποτα απο συναισθηματα και ρακος σωματικα.Και ολα αυτα μερα Χριστουγεννων.!Λες και επεσε πανω μου μια τεραστια βομβα νιωθω.Δεν περιμενα να μην απαντησει καν σε αυτο το απλο...Σ'αγαπω..αρα?..δεν ξερω τα συμπερασματα ας ειναι τελικα και ας παραμεινουν κρυφα στις ψυχες καποιων ανθρωπων.Νιωθω τοσα πολλα δεν εχω λογια να τα πω και ξαφνηκα και δευτερο χτυπημα κατω απο τη μεση υπουλα αλλα οχι και επιτηδες.Ερχεσαι εσυ και μου λες ολα αυτα που νιωθεις και γω αντιστοιχα νιωθω τα ιδια για καποιον αλλον.Σε νοιαζομαι αυτο δεν αλλαζει και σε αγαπαω σαν ανθρωπο εγω σε εκανα ετσι και να σου πω εισαι πιο ''ομορφος'' σαν ανθρωπος με αυτη τη συμπεριφορά.
Οσο για σενα φιλτατε που σημερα γιορτάζετε κιολας ενα εχω να σας πω...λυπαμαι...τοσο οσο λυπαμαι και τον εαυτο μου.Ειναι ευλογια θεου να σε αγαπανε τοσο πολυ και τοσο αγαθα με τοσο πραγματικα αισθηματα και σεις τι κανετε?το πετατε ετσι οπως το πεταω και γω ειμαστε στην ιδια θεση αλλα και οι δυο θα μετανιωσουμε και τοτε θα ειναι αργα...Καποια πραγματα απλως δεν γυρνανε γιατι δεν βρισκουν λογο να ζουν στη μιζερια στην οποια εσυ ο ιδιος φτιαχνεις αγνοοντας την αγαπη.Και οταν περασουν τα χρονια και οι  δυο θα νιωθουμε μονοι γιατι δεν αρπαξαμε την ευκαιρια που απλοχερα μας εδωσαν καποια ατομα.Μονο που εγω λεω να αλλαξω διαδρομη καταλαβα καπως αργα αλλα οχι αρκετα αργα θελω να πιστευω οτι καποια πραγματα καλο ειναι να μενουν εκει κρυφα θαμενα μεσα μας οταν ο αλλος δεν εχει μαθει να τα εκτιμαει.Δεν θα ακολουθησω τον δρομο σου μεγαλωσα προωρα και αυτο ειχε και ενα θετικο πανω του τωρα πλεον εμαθα και απο σενα και απο τα λαθη σου και δεν θα φηνω τιποτα ετσι πια.Σε λυπαμαι και πιο πολυ ομως λυπαμαι εμενα που ενω ολα μου ελεγαν να μη σε πιστεψω σε πιστεψα για ακομη μια φορα.Και αν εσυ το ονομαζεις μοιρα εγω το ονομαζω επιλογη και μαλιστα δικη σου μονο δικη σου επιλογη.Μονο που τις επιλογες μας αναγκαζομαστε να τις πληρωσουμε.Σου εδωσα οτι ειχα και σου μιλισα καθαρα δεν ηξερες ομως να επιλεγεις.Δεν σου ζητησα να εισαι μαζι μου καθε μερα.Απλα να μου δειχνεις αυτο που ελεγες και τελικα δεν ειπες την τελευταια φορα...εγω θα συνεχισω αλλωστε μικρη ειμαι ακομα[αλλη μια δικαολογια που χρησιμοποιω αυτο το καιρο για να ξεφυγω απο καταστασεις]και τη δυναμη εχω και τη θεληση και τον ελεγχο ...ελπιζω μονο να μην σε ξαναδω...λυπαμαι που το λεω αλλα η πληγη αυτη δεν θα κλεισει ποτε και θα γινεται χειροτερα αν σε βλεπω.Περιμενω πως και πως να περασω καπου αλλου ωστε να μην φοβαμαι να βγω μηπως και σε δω...καληνυχτα λοιπον...και Καλα Χριστουγεννα!!!!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Παμε ...!

Και να που οι μερες περνουν σιγα σιγα...περυσι τετοια εποχη δεν θυμαμαι καν τι εκανα...αλλα θα περασουν οι μερες το ξερω.Δεν θελω να χασω αλλους ανθρωπους απο τη ζωη μου.Εχουν αρχισει να μου λειπουν ηδη καποιοι που μπορει ποτε ισως να μην ημασταν κοντα αλλα τους θαυμαζα.Αραγε γιατι?Αφου ποτε δεν τους γνωρισα βαθια.Πως γινεται αυτο?Να μου λειπουν...
Θα ηθελα να μπορω να ειμαι κουνουπι να μπαινω στις ζωες των ανθρωπως χωρις να με αντιλαμβανονται και τοσο να κρυφακουω τι λενε οχι γιατι ειμαι περιεργη απλα μονο και μονο για την αληθεια.Αυτη παντα απο μικρη αναζητουσα την αληθεια μεσα στις ζωες των ανθωπων μεσα στη δικια μου ζωη.Θυμωνω και απελπιζομαι οταν μου λενε ψεματα γιατι δεν βρισκω τον λογο να γινεται κατι τετοιο..
Αυτα λοιπον ειχα να βγαλω και σημερα απο μεσα μου...Καλη υπολοιπη μερα...Να περνατε καλα!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Are you going to finish strong Nick Vujicic Greek

Αυτο ειναι αυτος ο ανθρωπος αξιζει που ζει αυτος χαιρετσαι τη ζωη του και εχει θεχτεί το δωρο τη ζωη !!!!

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

10 χρονια κι ομως πως περασαν ετσι..

Περασαν κιολας 10 χρονια...κι ομως σαν χτες μου φαινεται που με κρατουσες στην αγκαλια σου.Δεν θυμαμαι πολλα ημουν μικρη ποσο?Γυρω στα 6 μιση?Ναι ναι εκει.Μου εχεις λειψει τοσο πολυ...Το κακο της ιστοριας ειναι οτι δεν προλαβα καν να σε γνωρισω ως ανθρωπο.Σαν πατερα κατι θυμαμαι αλλα δεν σε γνωρισα δεν ξερω πως ησουν.Αραγε να ααγπυσες τη ζωη?Η απλα εζμπρωχνες στις μερες..Πως μιλουσες με τους γυρω σου?Και αν ειχα καποιο προβλημα θα με βοηθουσες?Αν ναι με ποιο τροπο?Ολο αυτα τρυγυρνανε στο μυαλο μου...ερωτησεις χωρις απαντησεις.μου λειπεις οχι γιατι εισαι εσυ αλλα γιατι δεν θυμαμαι πως να εχεις εναν πατερα.Να σε προστατευει να σε φυλαει και οταν παθεις κατι σοβαρο να τρεξει εκεινος.Μα δεν λυπαμαι τοσο η μαμα ηταν εκει μαζι μου παντου και στα ευκολα και στα δυσκολα με μεγαλωσε και ειμαι πια 16,5 ολοκληρη γυναικα.Με εμαθε τι ειναι η ζωη και πως να συνεχιζω...Την ειχα αναγκη πολυ και αυτη με ειχε...Ημασταν μονες μας...και ετσι ειμαστε ακομα.Σ'αγαπώ μπαμπα να εισαι παντα καλα εκει ψηλα και να με προσεχεις οσο μπορεις...Να ξερεις πως ειμαι περιφανη για σενα...Η κορη σου Τζενη...

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Δεν πειραζει καρδια μου....

Και να που είμαστε πάλι...Πάλι στα ίδια...μα δεν πειράζει εγώ θα ξέρω προσπάθησα να έρθεις κοντά μου.Με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται το έχω μάθει πλέον άλλωστε αν ήθελες κάτι θα γινόταν.Κάρμα η όπως άλλο θες πες το όλα την ίδια κατάληξη έχουν.Κρίμα όμως ξέχασα να σε ρωτήσω εντελώς για κάποια πράγματα μάλλον γιατί είχα συνέχεια στο μυαλό μου ότι σε έχω για μερικές ώρες μόνο και έπρεπε να σε χορτάσω και ο χρονος που ειχαμε δεν εφτανε ουτε τα μισα να σου πω.
Καθομουν και τυχαια ειδα μια φωτογραφια μας απο αυτες που ειχα κρατησει.Αυτη η πρωτη μας φωτογραφια.Θυμασαι?Που να θυμασαι τωρα...Την εχω παντα στο πορτοφολι μου και παντα θα την εχω.Στο μυαλο μου ηρθαν συναιρθηματα απο εκεινη την εποχη.Ποσο ερωτευμενος ησουν μαζι μου και ποσο με προσεχες.Ποτε δεν θα ξανανιωσω αυτα που με εκανες να νιωσω οσο ημασταν μαζι.Μια καληνυχτα μπορουσες να μουστειλεις...Μα συνεχιζω τη ζωη μου και λεω με το κεφαλι ψηλα..Δεν πειραζει νυχτα ειναι θα περασει...αλλη μια νυχτα...
Μα οπου και να πας σε παρακαλω μην με ξεχνας...

Snow Patrol - You could be happy

You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far

Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true
994 <3

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Το δέντρο,το αστέρι και οι ευτυχισμένες στιγμές...

-Eίναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμες;
Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.Το δέντρο μόλις είχε κλέισει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί.Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.
-Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες.Μόνο που... Να,οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους,Κι αυτό είναι,πως να στο πω,υπόθεση της καρδιάς.
-Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.
-Άσε με τώρα,νυστάζω.
-Πες μου,επέμενε τ'αστέρι.Πες μου μερικές.
-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς.Ενα ζευγάρι αθλητικά παπουτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη.Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής...Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...Καληνύχτα.Νυστάζω πολύ απόψε.
-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή.Και ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.
-Σ'αγαπώ,πολυ!
-Καληνύχτα!είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.
Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριού...

Σάγαπαω τοσο πια...

Η μοναξιά είναι από χώμα..

Η αγάπη δεν είναι κατα περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Όχι καλή μου αγάπη, εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται κι εγώ τώρα μεταλλάσσω τον απάνθρωπο έρωτά μου, σε αγάπη φιλάνθρωπη.

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

Συγνωμη που δεν μπορεσα...

καθως κοιταζα τα ματια σου εβλεπα εναν κοσμο διαφορετικο....δεν ειχε κακια παρα μονο καλοσυνη...ολα αλλαζαν μεσα απο τα ματια σου...οι ανθρωποι ηταν καλοι.... δεν ειχαν κακια μεσα τους....ηθελαν μονο το καλο και επειπε καθε ιχνος εγωισμου και παραφροσυνης...μου εμαθες τοσα πολλα...με εκανες να νιωθω καλυτερος ανθρωπος...

Μα τα ματια αυτα χαθηκαν και μαζι τους χαθηκε και ο παραδεισος που ζουσα...πρεπει να μαθω να ζω ξανα σε αυτον τον ασχημο κοσμο που ολοι σκεφτονται μονο την παρτη τους ...και δυστυχως χωρις το μεγαλυτερο μου στηριγμα..εσενα.....σε ευχαριστω που μου εδειξες τον παραδεισο....συγνωμη που δεν μπορεσα να σε ακολουθησω...994 <3



Αγάπη, αγάπη, αγάπη μια λέξη που πολλοί άνθρωποι λένε τόσο απλά χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά είναι. Ψάχνουν να βρουν ένα συναίσθημα τόσο δυνατό και τόσο αληθινό μέσα στο μίσος και στην κακία των ανθρώπων που δεν ερωτεύτηκαν ποτέ γιατί αν είχαν νιώσει κάτι έστω για ένα λεπτό τώρα δεν θα υπήρχε μίσος! Αγάπη είναι κάτι μαγικό που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που σε βλέπει να ονειροπολείς. Αγάπη είναι να βλέπεις το άλλο σου μισό και να σε πιάνει ένας κόμπος στην καρδιά χωρίς να ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Να τον κοιτάζεις στα μάτια και να βυθίζεσαι στον παράδεισο της καρδιάς του, να τον φιλάς και να νιώθεις ότι αυτή η στιγμή δεν θα τελειώσει ποτέ, ότι αυτό το υπέροχο όνειρο που σε σαγηνεύει και σε παρασύρει στα μονοπάτια του μυαλού του, θα κρατήσει μια ζωή γεμάτη εμπιστοσύνη και δύναμη για να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο...

'Ερωτας.!

Ερωτα!βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά,
λαβώνεις κάθε αρετή!
Μα όταν ανάλαφρα περνάς πνοή ελπιδοφόρα!
Κανείς Θεός καμιά Θεά δεν φέρνει τέτοια δώρα!
Κυρά του Ερωτά μου μη με συνοδεύεις
δώσ'μου τη σύνεση Θεά την ήμερη απόλεμη στοργή
Δώσε μου δώρο λιγοστό ότι ήρεμο και ότι γνωστό
όχι όσον έρωτα ποθώ μα όσο αντέχω.

Γράμμα λήθης…

Γλυκέ μου, Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων… Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ μου» και το «Αγάπη μου»… Δεν σου γράφω όμως γι’ αυτό. Δεν θέλω αυτό το γράμμα να είναι μια οδυνηρή ενθύμηση του πόσο σ’ αγάπησα. Θέλω να είναι μια δήλωση για το πόσο μου λείπεις. Και πόσο πονάει το ότι αρχίζω να ξεχνάω. Ναι, γλυκέ μου. Αρχίζω να ξεχνάω! Είναι αδιανόητο, δεν είναι; Εγώ, που έχω μνήμη ελέφαντα, αρχίζω να ξεχνάω εσένα! Πάω να τρελαθώ. Πίστευα ότι η απουσία σου θα ήταν γλυκιά όσο σε κρατούσε κοντά μου η μνήμη. Και ήταν. Μέχρι σήμερα, η απουσία σου δεν ήταν για μένα βασανιστήριο. Δεν πονούσα! Δεν πονούσα επειδή σε είχα δίπλα μου. Έβλεπα ακόμα τα ρούχα σου στην ντουλάπα, το βαθούλωμά στην δική σου πλευρά του κρεβατιού, τις σημειώσεις σoυ εδώ και κει. Μύριζα την κολόνια σου μέσα στο σπίτι, στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, έτσι όπως την σκορπούσες όταν έφευγες βιαστικός το πρωί. Γευόμουν ακόμα τις δικές σου γεύσεις, αφού μαγείρευα πεισματικά μόνο τα αγαπημένα σου φαγητά και μόνο όσα με έμαθες εσύ να μαγειρεύω. Άκουγα τα δικά σου cd, τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα, τη δική σου φωνή κάθε φορά που απαντούσα το τηλέφωνο. Ένιωθα ακόμα τα χέρια σου γύρω μου, την ανάσα σου στο λαιμό μου, όπως την τελευταία φορά που μ’ αγκάλιασες… Και δεν μου έλειπες… Σήμερα όμως κατάλαβα ότι δεν είσαι πια εδώ. Δεν υπάρχουν ρούχα σου στην ντουλάπα. Δεν μου άφησες ούτε καν ένα παλιό πουκάμισο, να το φοράω και να παρηγοριέμαι. Δεν έχει νόημα να ψάχνω για τη μυρωδιά της κολόνιας σου μέσα στο σπίτι. Και ένα μπουκάλι ολόκληρο να σκορπίσω, δεν πρόκειται να μυρίζει όπως εσύ. Κι αν μαγειρεύω ακόμα τα φαγητά σου, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω, τι μπαίνει εδώ, τι εκεί και με ποιο κρασί συνδυάζεται το κάθε πιάτο. Και κάθε φορά που απαντώ στο τηλέφωνο δεν είσαι εσύ, κι εκνευρίζεται ο αδελφός μου όταν τον φωνάζω με το όνομά σου. Ίσως και το να εξακολουθώ να νοσταλγώ το αγκάλιασμά σου να είναι ανούσιο. Δεν πρόκειται να σε φέρει πίσω! Ίσως τίποτα να μην πρόκειται να σε φέρει πίσω. Και ίσως να μη χρειάζεται να γυρίσεις. Αν ξεχνώ τόσο εύκολα όσα ζήσαμε, τότε όλα είναι δυνατά. Ακόμα και το να σε ξεχάσω! Ήδη δεν θυμάμαι πολλά, όπως το αν προτιμούσες το νερό χλιαρό ή όσο πιο ζεστό γίνεται στο πρωινό σου μπάνιο και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Μάλλον στάσου. Με προτιμούσες με τα μαλλιά λυτά. Αυτό το θυμάμαι. Όπως θυμάμαι και τόσα άλλα. Έπινες τον καφέ σκέτο, χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη. Προτιμούσες την αριστερή πλευρά του κρεβατιού, δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί. Διάβαζες μανιωδώς και τα πάντα. Κάπνιζες εκείνα τα συγκεκριμένα τσιγάρα. Τίποτα άλλο. Πάλι καλά. Έτσι δεν άγγιζες ποτέ τα δικά μου. Λάτρευες τη θάλασσα. Αν ήταν δυνατό θα ήθελες να μείνουμε για πάντα στο νησί… Άραγε εκείνη έχει σπίτι σε νησί για να κάθεστε μαζί στη βεράντα και να βλέπετε τη θάλασσα; Καταρχήν υπάρχει «Εκείνη»; Έφυγες για κάποια άλλη ή απλά δεν ήθελες εμένα; Με έχεις αντικαταστήσει; Είσαι ευτυχισμένος; Είναι έστω η ζωή σου υποφερτή; Η δική μου δεν είναι. Όχι πια. Νόμιζα ότι αυτό που ζήσαμε θα ήταν παντοτινό. Ίσως να είχα λάθος. Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα πια. Είμαι σίγουρη μόνο ότι τις μέρες που έζησα δίπλα σου, θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου. Κι είναι πολλές. Δεν αφήνουν χώρο για πολλά άλλα πράγματα… Η καρδιά μου είναι γεμάτη από σένα. Ο Oscar Wilde λέει πως οι καρδιές είναι καμωμένες για να συντρίβονται… Όχι η δική μου. Η δική μου φτιάχτηκε μόνο για να αγαπά. Και σε προκαλώ, αν πιστεύεις ότι κι εσύ μπορείς να αγαπήσεις, γύρνα. Γύρνα, αν μπορείς να σταθείς απέναντί μου. Γύρνα! Το ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, εδώ θα γυρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ξέχασες εδώ την πιο πολύτιμή σου αποσκευή. Ψάξε και θα καταλάβεις τι ξέχασες στο σπίτι μου. Θα σε περιμένω να γυρίσεις. Παντοτινά δική σου.
''Από το συρτάρι της Queen Elisabeth''

Στιγμές απο το Φεισμπουκ...ρητά...

Τίποτα δεν χάνεται αν λίγο έχει ζήσει...
I'm someone who's not gonna stop looking for love just because i lost it.
Με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή...

kai eipe pote sou mhn koitas ton allon mes sta matia... giati kathreftis ginesai.... kai oloi se span kommatia..
''θα σ'γαπω σαν σταγονες απο τα ματια μου...''
δεν θελω να μου λες να προσεχω ..να εισαι εδω να με προσεχεις EΣΥ.......!!!!
-Είπες πολλά, τόσα πολλά, πώς τα θυμάμαι
ήταν τα λόγια σου βαριά πόσο λυπάμαι
Είπες πολλά κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια
αυτά τα μάτια που με τσάκιζαν κομμάτια-
*[ Να σαι καλα εκει ψηλα.!♥]
http://www.youtube.com/watch?v=7jGw3QXsnTY
I'd swear, He's watching me
Guiding me through hard times...*
{{{Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονaώ μα βαθιά θα πονώ}}}
Eκανες τις επιλογες σου ...θα σε κραταω κρυμενο καπου εκει μεσα...στην καρδια...η μαλλον σε οτιι εχει απομεινει απο εκεινη...

♥ Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.♥

http://www.youtube.com/watch?v=yoAPw-eJuYo
[Αν ποτε καταλαβεις τι θελω να σου πω με αυτο το τραγουδι..ελα παρε με αγκαλια μη πεις τιποτα...μονο μια λεξη και πισω στα παλια...]♥ 994

Άλλοι από θύματα γίνονται θύτες και καμιά φορά πληγώνουν χειρότερα απ’ ό,τι έχουν πληγωθεί, άλλοι παραμένουν βουβοί και κρατάνε το δηλητήριο για τον εαυτό τους και άλλοι-λίγοι- βγαίνουν με την πληγή τους στον δρόμο, προσπαθούν να την κάνουν δύναμη και να κερδίσουν την αγάπη που τους λείπει...

http://www.youtube.com/watch?v=3qNXHPt-PvU&feature=rec-LGOUT-exp_fresh+div-1r-8-HM
Κι αν μ' αγαπάς
Κι αν με θυμάσαι
Δεν σ' έχω πια
Είσαι μακριά
Όπου και να'σαι
Σ' άλλη τροχιά
Σ' άλλη αγκαλιά

Μη με ονειρευτείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ'αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ
Μη μ' επιθυμείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ' αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ



Φίλοι ειναι τα αδερφια που επιλεγουμε!♥

http://www.youtube.com/watch?v=5CTcalodBQM
[994]♥♥♥
Οι έρωτες δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται για να μπορούν κρυφά να κοροιδεύουν τον καιρό...

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Κι είχα τόσα να σου πω - Α.Ρέμος Γ.Πάριος

Σε συνάντησα τυχαία ένα βράδυ
με τα μάτια καρφωμένα στο κενό
όμως έφυγες σκυφτός μες στο σκοτάδι
κι είχα τόσα να σου πω....

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Ο μικρός πρίγκηπας(2)


It's only with the heart that one can see clearly. What's essential is invisible to the eye.
Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

Συμφωνήτε ;;;

Έτσι είναι οι άνθρωποι.....Αν θελήσεις να τους αιχμαλωτίσεις με οποιονδήποτε τρόπο,τρέχουν να ξεφύγουν.Αν όμως είσαι τρυφερός μαζί τους θα μείνουν δίπλα σου.....για πάντα!!

Αναποδογυριστή µηλόπιτα...

Σήμερα όλη μέρα βαρετή είπα να καθίσω να μαγειρέψω κάτι και βρήκα κάτι νόστιμο ...
Υλικά
1½ φλ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ 1 φλ. τσαγιού ζάχαρη 125 γραμμ. βούτυρο ή μαργαρίνη4 αυγά 1 λεμόνι (ξύσμα)3 κ.σ. κονιάκ 1/2 φλ. τσαγιού γάλα 5 μήλα καθαρισμένα, ξεσποριασμένα και κομμένα σε ροδέλες ή σε μισοφέγγαρα1 φλ. τσαγιού καρύδια χοντροκομμένα1/2 φλ. τσαγιού σταφίδα μαύρη1 κ.σ. κανέλα1 κ.γ. γαρίφαλο2 κουταλιές βούτυρο ή μαργαρίνη1/2 φλ. τσαγιού καστανή ζάχαρη
Εκτέλεση:
1. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200°C για 15 λεπτά. Βάζουμε σε ένα ταψάκι τις δύο κουταλιές βούτυρο και το λιώνουμε στο φούρνο για 2-3 λεπτά. Στρώνουμε τα μήλα στο ταψί καλύπτοντάς το ολόκληρο και πασπαλίζουμε με το ½ φλ. τσαγιού ζάχαρη, την κανέλα, τα καρύδια και τις σταφίδες. Βάζουμε το ταψάκι ξανά στο φούρνο για άλλα 10 λεπτά.
2. Κοσκινίζουμε το αλεύρι και προσθέτουμε το μπέικιν πάουντερ. Βάζουμε σε ένα μπολ το βούτυρο με τη ζάχαρη και χτυπάμε μέχρι να ασπρίσουν. Προσθέτουμε τους κρόκους από τα αυγά, το ξύσμα λεμονιού, το κονιάκ και το γάλα.
3. Χτυπάμε τα ασπράδια σε μαρέγκα. Ρίχνουμε τη μαρέγκα στο μπολ με το μίγμα και διπλώνουμε απαλά. Προσθέτουμε λίγο λίγο το αλεύρι. Ανακατεύουμε ελαφρά μέχρι να ομογενοποιηθεί και να γίνει μια λεία ζύμη όπως το κέικ.
4. Ρίχνουμε τη ζύμη πάνω στα μήλα. Ψήνουμε για 1 ώρα στους 180°C και όταν η μηλόπιτα είναι έτοιμη, την αναποδογυρίζουμε για να έρθουν τα μήλα από πάνω.
μερίδες 12
Χρόνος Προετοιμασίας 15 λεπτά
Χρόνος ψησίματος 60 λεπτά
(πηγή:http://www.argiro.gr)

Ξανά εκεί έξω...

Τρίτη,9 Νοεμβρίου 2010
Κάπου κατά τις 6 με 6:30 το απόγευμα.!
Σε εκείνο το σκοτεινό μαγαζί που τόσο επέμενα να πάω εκείνη τη μέρα!Και πραγματικά σαν κάτι ανώτερο να ήθελε να πάω εκεί.
Μπήκα όλο κέφι , άλλωστε εκείνη τη μέρα είχα τόσο κέφι λες και είχα πάρει τίποτα.
Σε είδα,γύρισες με το που μπήκα,βέβαια δεν ξέρω αν κοίταζες επειδή σου είπε τίποτα ο Στράτος ή επειδή είχες κάτι να δεις.Βούρκωσα,τα πόδια μου έτρεμαν και  ανάσα μου πάγωσε,το στόμα μου στέγνωσε λες και ήμουν στην έρημο χωρίς παρέα,έτσι ένιωθα!Με κοίταζες!Αχ Θεέ μου αυτά τα μάτια είχα να τα δω τόσο καιρό!Μου είχαν λείψει από τη μια άλλα από την άλλη δεν ήθελα να τα δω...Δεν ήθελα να σε δω!Γιατί?Γιατί  δεν θα άφηνα τον εαυτό μου να νιώσει πράγματα και αυτό έκανα  έπνιξα  τα συναισθήματα μου,μόνο λίγες σταγόνες ιδρώτα πρόδιδαν αυτό το...Σ' αγαπώ...πότε δεν έπαψα να το νιώθω αυτό...
Άλλωστε ήσουν αυτός που έδωσα την καρδία μου ολοκληρωτικά και την πήρα πιάσω σιγά σιγά , όμως ένα κομμάτι στο χάρισα είναι πια δικό σου!
Πότε δεν θα σε ξεχάσω όπου και να πάω ό,τι και να κάνω, όποιον και να αγαπήσω μόνο....
Μόνο μερικές στιγμές θα σε ξεχνάω, θα σε αφήνω για λίγο στην άκρη αλλά όχι για πολύ ,ΠΟΤΈ για πολύ...ΠΟΤΈ!Δεν θέλω άλλωστε να ξεχάσω αυτά που ένιωσα μαζί σου,τη χαρά τη λύπη,τη στεναχώρια,τα νεύρα,την τρυφερότητα...όλα! Όλα όσα με έκαναν να καταλάβω ότι είμαι άνθρωπος με συναισθήματα.
Τελικά σκέφτηκα  και κατέληξα ότι εσύ ήσουν ένας άνθρωπος - άγγελος που εμφανίστηκε στη ζωή μου για να μου μάθει να αγαπάω και πως είναι όταν σε αγαπάνε.Σε ευχαριστώ πολύ θερμά! Θα σε θυμάμαι πάντα και ξέρω τι θα μου πεις!  ''Να προσέχεις μικρο μου'' αυτό θα κάνω από δω και πέρα.. θα προσέχω!
(994)240110...

Forrest Gump Piano Theme

Καταπληκτικο κομματι...ονειρεμενη μουσικη απολαυστε ....
....Αναμνησεις και νοσταλγια....

do you love me

Χαχα απιστευτο βιντεο.!!!!!καλη διασκεδαση !!!

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Active member to telos einai i mageia


Δίπλα στη πρώτη μας ανάσα η αρχή είναι χαραγμένη
βαθιά δείχνει το δρόμο κι επιμένει
να πάμε όλοι προς τα κει δεν είναι απλά συμβουλή
είναι η πρώτη απ' τη ζωή που συναντάμε προσταγή
και απαιτεί υποταγή και εμπιστοσύνη τυφλή
για να σου βάλει το πόδι πάνω στο πρώτο σκαλί.
Να σου λοιπόν κι ο πρώτος φόβος με το πάτημα
κι η πρώτη σκέψη για το τέλος είν' αμάρτημα
Καλώς ήρθες στο ταξίδι αυτό το γνώριμο
κάθε σκαλοπάτι εδώ σε θέλει πιο ώριμο.
Ν' αγαπάς μια για πάντα και το ίδιο να μισείς
να γελάς δυνατά πριν προλάβεις να χαρείς
να ονειρεύεσαι το μακρινό το μέλλον σου
είναι λιγοψυχιά να σκέφτεσαι το τέλος σου.
Μονάχα εδώ η αρχή μοιάζει με σπάνια ευκαιρία
και η ζωή με μια γλυκιά ιστορία.
Όμως το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει ν' αγαπάς
σου αφήνει μνήμη δε σου δείχνει που να πας.
Στο τέλος ερωτεύεσαι, χάνεις, νικάς,
μετανιώνεις, σκέφτεσαι, ζητάς, διψάς,
μαθαίνεις, αποφεύγεις, ζηλεύεις, πονάς,
ντρέπεσαι, γιατρεύεσαι, πεθαίνεις γυρνάς.
Έχεις κουράγιο και ψάχνεις στη μικρή σου ιστορία
να βρεις κρυμμένη εκεί όλη τη μαγεία.

Είναι παράξενη η ζωή και γλυκιά ιστορία
είναι ένα δώρο ή μια βαριά τιμωρία
είν' η αρχή της μια καλή ευκαιρία,
όμως το τέλος είν' η μαγεία.

Όλα τα ωραία κι αυτά κάποτε τελειώνουν
μπαίνουν στην μνήμη μας κι εκεί για πάντα στοιχειώνουν
Και να σου πάλι ο φόβος όλος δικός σου
μια νέα αρχή μπερδεύει το δήθεν ριζικό σου
και νιώθεις πως σ' αδίκησε η ζωή τόσο πολύ
που πρέπει ν' αρχίσεις ξανά απ' το πρώτο σκαλί
Δεν είναι έτσι αυτό σίγουρα αλλού σε βγάζει
Φύγε μακριά αν το τέλος ακόμα σε τρομάζει.
Μπες στο ψέμα, αλλά κι αυτό κάποτε θα τελειώσει
κρύψου μες στο όνειρο για μια στιγμή να σε γλιτώσει
κι αν σε φέρει σε σημείο γι' αυτό να ικετεύεις
πού θα το βρεις και πού θα πας να το γυρεύεις
εσύ που το 'κανες κι αυτό συνώνυμο του πόνου
και το βάφτισες κατάρα του χρόνου.
Πως θα ζητήσεις ξανά να σου φέρει ηδονή
πάνω στου έρωτα τη γλυκιά αναμονή.
Είδες λοιπόν κρύβει σπάνιο και τρανό μεγαλείο
είναι κι αυτό ένα βασικό της ζωής εργαλείο. Δούλεψέ το καλά μη τ' αρνηθείς, μη τ' αποφεύγεις
δε βαρέθηκες σαν έρχεται να φεύγεις
φτιάξ' τό αγάπη, πάρ' τό σα νίκη
σα μια που κέρδισες ακόμα κρίσιμη δίκη
γράψτο παράξενα κι ωραία σαν ιστορία
που έχει στο τέλος πάντα μαγεία

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Αυτή η νύχτα μένει

Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα και γω κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ'άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου'γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο



Στίχοι: Κραουνάκης Σταμάτης
Μουσική: Κραουνάκης Σταμάτης
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Παπίου

Pyx Lax - Theodosia Tsatsou - Mono gia Keini mi mou Les HQ

Υπεροχο κομματι...Αψογοι στιχοι και μαγικη μουσικη...απο τα λιγα καλα τραγουδια που υπαρχουν....

Komis X feat Vasiliki Alexiou_Agapi einai.

Αγάπη είναι φίλε...

Αγάπη είναι να κλαις να γελάς
Αγάπη είναι φίλε μου αγάπη να σκορπάς
Και όποτε μπορείς τους άλλους να βοηθάς
Και όσους σε βοήθησαν ποτέ να μην ξεχνάς
Αγάπη είναι...
Τα φαγητά της γιαγιάς
Κι αυτή η γεύση χωριού που παντού θα κουβαλάς
Αγάπη είναι...
Μια θεϊκή βραδιά
Κι εννιά μήνες μετά ένα μικρό να το γεμίζεις φιλιά
Αγάπη είναι η ίδια η ζωή θα το καταλάβει μόνο αυτός που θα τη σεβαστεί
Αγάπη νιώθει κάποιος που μπορεί και συγχωρεί
Κάποιον που τον πλήγωσε να μην τον τιμωρεί
Η αγάπη είναι αλήθεια κι η αλήθεια είναι ανάγκη
Δεν είναι μια παραίσθηση δεν παίρνεται σε χάπι
Μην τα παρατάς ρε, πίστεψε σε κάτι
Παντού αυτή υπάρχει από μόνη της θα 'ρθει η αγάπη είναι:

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι...
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι θεός

Αγάπη είναι μια ηλιόλουστη μέρα, ευτυχία στον αέρα
Είναι τα μάτια μου που σε κοιτάνε μαγεμένα να θέλω να γίνω καλύτερος μόνο για σένα
Αγάπη είναι το να δίνουμε αίμα γιατί στην τελική μπορεί να χρειαστεί σε σένα
Σε κάποιον δικό σου ή ακόμη σε μένα
Αγάπη είναι ρε μπορεί να τύχει στον καθένα
Είναι το χάδι και τα άγγιγμα της μαμάς μόνο αυτή θα σ'αγαπάει ό,τι κάνεις, κι όπου πας
Είναι οι συμβουλές το κήρυγμα του μπαμπά τίμημα μικρό να ξεχωρίζεις λάθος απ'τα σωστά
Είναι καρδιά μου για άλλους να 'μαι δειλός
Αλλά στα μάτια σου να 'μαι σαν ήρωας ο πιο δυνατός
Αγάπη είναι να είμαι πάντα σωστός και πιστός
Όποιος και να είναι ο πειρασμός

Αγάπη είναι...

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι θεός

Αγάπη είναι ένα τραγούδι σαν κι αυτό να εννοώ ότι λέω και όσα λέω ν'αγαπώ
Αγάπη είναι να κάνεις το πιο απλό κι αυτό να χαρίσει χαμόγελο στον διπλανό
Γιατί είναι αρκετό σαν μια προσευχή πριν κοιμηθώ δεν χρειάζομαι ένα θαύμα για να πειστώ για κάτι ανώτερο
Αγάπη είναι να πιστεύω κι εγώ πως το αύριο θα ναι λίγο καλύτερο, πιο όμορφο
Αγάπη είναι το συγνώμη να εννοείς κι όχι επειδή δεν μπορείς με τύψεις να ζεις
Είναι να βρίσκεις λόγους να ζεις παρά τους χίλιους πόνους που τώρα πρέπει να υποστείς
Είναι ένα βράδυ με φίλους και κρασί βγάλε ό,τι έχεις στην ψυχή έχουμε ως το πρωί
Αγάπη είναι κάθε νέα αρχή αν αγαπάς δεν σταματάς να ζητάς ό,τι γεμίζει τη ζωή

Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι θεός
Αγάπη είναι...
Η ελπίδα κι η πίστη μαζί είναι να ζεις τη ζωή για την κάθε στιγμή
Αγάπη είναι...
Το φως που χαρίζει ο ουρανός του πόνου καρπός
Αγάπη είναι θεός

Όσα αγάπησα...

ονειρεύομαι ... μα δεν κοιμάμαι...
χουζουρεύω κ ταξίδια την σκέψη στέλνω... 
σε μέρη μαγικά κ ανέγγιχτα...πρωτοδιαβαίνω...
σε χρώματα φωτεινά...σε γλυκά σοκάκια...σε παραμυθένια κουτουκάκια...
σε πράσινες σπηλιές...σε χρυσαφιές ακτές
περνάω από πάνω τους πετώντας...
σε πρόσωπα χαρούμενα κ οικεία ...
περπατάω δίπλα τους χαμογελώντας...αόρατη σκέψη ταξιδιάρα..
στο βάθος μελωδία από κιθάρα ...
Κι άμα με κοιτάξεις νομίζεις πως κοιμάμαι...
κ στον ύπνο μου χαμογελάω...με χαζεύεις κ εύχεσαι να ήσουν στ`όνειρό μου...
μα τ`όνειρό μου είναι αθώο ... αγνό σύννεφο σ`ένα γαλανό ουρανό...
χωρίς σκοτούρες...χωρίς άγχος...μια γαλήνη...μια αγάπη για ζωή...
Μην στεναχωριέσαι...μπορεί να μην χαμογελώ γιατί ονειρεύομαι εσένα...
εσένα που γλυκά με κρατάς στην αγκαλιά σου...
εσένα που απλόχερα μου δίνεις τα φιλιά σου...
μην λυπάσαι...γιατί εσύ...με κάνεις να νιώθω αυτή την ηρεμία στην ψυχή μου...
είναι η αγάπη σου που μ`αφήνει να απολαύσω τέτοιες στιγμές γαλήνης...
η φωλιά της αγκαλιάς σου!

Ζήσε !


Σπάνια καταλαβαίνεις πότε οι αποφάσεις που καλείσαι να πάρεις είναι οι πιο σημαντικές της ζωής σου!
Είναι φορές που με γνώμονα το πείσμα σου ή την αντιδραστικότητά σου θα πράξεις ακριβώς αυτό που μπορεί να σε κάνει να μετανιώνεις μια ζωή...
Το χειρότερο δε είναι να μην ακούς κ αυτούς που το βλέπουν το λάθος σου...
Η μόνη λύση είναι να πάρεις σοβαρά τις στιγμές...
Να πάρεις βαθιές ανάσες κ να πάψεις να θεωρείς δεδομένη την πάσα βοήθεια που σου έχει προσφερθεί...
Να πάψεις να πιστεύεις οτι όλα θα πάνε όπως τα θες χωρίς να το προσπαθήσεις... μάλλον...
πρέπει να ξέρεις πρώτα τι θες για να θες να πάνε όπως θες...
ΤΙ ΘΕΣ?
Κοίταξες τον καθρέφτη σου κ ρώτησες το είδωλό σου ... "ΤΙ ΘΕΛΩ"?
Πήρες απάντηση...?
Γιατί αν πήρες είσαι σε καλό δρόμο!
Αν όχι...πρέπει να σκεφτείς! Ν`αποφασίσεις!
Και μετά να παλέψεις για να το κατακτήσεις!
Να το κάνεις όνειρό σου! Να θυσιάσεις τ`απαραίτητα!
Ένα βήμα την φορά!
Όχι ... μην μένεις ακίνητη... όχι! Μόνο οι νεκροί είναι ακίνητοι! Ζήσε!

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Οι άνθρωποι υποφέρουν από έλλειψη αγάπης...


Όλα όσα είναι άρρωστα μέσα στους ανθρώπους εμφανίζονται εξαιτίας της έλλειψης αγάπης.
Όλα όσα είναι λανθασμένα στον άνθρωπο, συνδέονται κάπου με την αγάπη - δεν είναι σε θέση να αγαπήσει ή δεν είναι σε θέση να πάρει αγάπη ή δεν είναι σε θέση να μοιραστεί την οντότητα του.
Αυτό είναι η δυστυχία.Αυτό προκαλεί όλα τα είδη των συμπλεγμάτων μέσα του.
Αυτές οι πληγές μπορούν να βγουν στην επιφάνεια με πολλούς τρόπους.
Μπορούν να γίνουν σωματικές αρρώστιες, μπορούν να γίνουν νοητικές αρρώστιες, κατά βάθος όμως, οι άνθρωποι υποφέρουν από έλλειψη αγάπης.

Απουσία

Γυρίζω σπίτι μονάχος άλλη μια νύχτα
μια καληνύχτα σου γυρεύω ο φτωχός
ξεθεωμένος από ψέματα, παζάρια και καπνούς
όλα τα αδέσποτα ρωτώ μήπως σε είδαν
που να σε βρω

Της αγάπης την ουσία
την μετρώ στην απουσία
κι όλο γίνομαι κομμάτια
πράσινα γλυκά μου μάτια

Όσα κι αν ήξερα τα ξέχασα κοντά σου
και την ματιά σου έχω μόνο φυλαχτό
μ' ένα χαμόγελο τα σύννεφα σκορπίζεις
και με φωτίζεις μ' ένα φως αληθινό, αληθινό

Της αγάπης την ουσία... ] 2x

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ -Ο ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Στις επόμενες γραμμές-Ραψωδός Φιλόλογος

Η ζωή μου μ'έχει μάθει να κρατάω πισινές
να προγραμματίζω το αύριο με εμπειρείες χθεσινές
κι όσα έμαθα απ'αυτές τις μέρες μου τις λιγοστές
θα προσπαθήσω να σου πω μες στις επόμενες γραμμές
καταρχάς μάθε τα λόγια σου να μετράς
γιατί η ζωή τα φέρνει έτσι που τους όρκους σου πατάς
και μάθε πως δεν είσαι αυτό που δείχνει ο καθρέφτης
γιατί το πρωί αλήθειες λες το βράδυ νιώθεις ψεύτης
να μαθαίνεις απ'το κάθε συμβάν
και να ξηγιέσαι γιατί άνθρωποι πληγώνονται
οι μεγαλύτεροι μαλάκες δεν την παίζουνε καν
κι οι μεγαλύτερες πουτάνες δεν πληρώνονται
αν στα αλήθεια αγαπάς να το λες σαν τρελός
ακόμα κι αν πέζει τους άλλους να κουράσει
δεν το πιστευώ μα ακόμα κι αν υπήρχε θεός
με τόσο μίσος θα θελε να μας ξεχάσει
να μην πικραίνεις κανέναν τουλάχιστον συνειδητά
γιατί μπορεί για πάντα να τον στιγματήσεις
και εκείνος να σε συγχωρέσει γιατί αλήθεια σ'αγαπά
μα από τις τύψεις ίσως και να τον μισήσεις
να προσέχεις το που πας και τα βράδια όταν γυρνάς
μην περνάς απο κακόφημα λημέρια
έχε το νου σου όμως είσαι και μην το παρατραβάς
γιατί αν θέλει να σε βρει σε βρίσκει και τα μεσημέρια

να σε πάντα συνεπής κι αν μπορείς να μην αργείς
στα ραντεβού σου και στην ώρα σου να φτάσεις
μα άμα δεις και σε στήνουν και δεν νοιάστηκε κανείς
μην περιμένεις να'ρθουν ώσπου να γεράσεις
άμα ξέρεις το σωστό να το κάνεις στο λεπτό
γιατί το λάθος εύκολα σε παρασέρνει
κι άμα θες κάπου να πεις συγγνώμη ή ευχαριστώ
πες το νωρίς γιατί η ζωή αλλιώς τα φέρνει
να περιμένεις πρώτου πράξης όταν είσαι θυμωμένος
γιατί ίσως κάνεις κάτι που μετανιώσεις
κι όταν εκείνος που σε λάτρευε σε κοιτάξει σαν ξένος
θα ναι πια πολύ αργά να το διορθώσεις
να δίνεις τόπο στην οργή όπως κάνω κι εγώ
για μαλακίες να μην τσακώνεσε τόσο
μα για ανθρώπους που αγαπώ θα μπορούσα να σκωτοθώ
κι αν χρειαζόταν θα μπορούσα να σκωτόσω
να είσαι πάντα ευγενικός και χαμόγελαστος
απ'τις μαγκιές δεν κρίνετε ο αντρισμός σου
και εσένα κοπελιά δεν σε κάνει θυληκιά ο αριθμός των αριθμών στο κινητό σου
μα πως να πεις τόσες εμπειρίες ζωής
μέσα σ'ένα κομμάτι κάπως μεθυσμένο
πες το σοφία ή αλλιώς αδυναμία της στιγμής
και να ακούσω τις δικιές σου περιμένω

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Η πιο ωραία ιστορία αγάπης...

Lacta "Love in Action" - η ταινία from LactaFilms on Vimeo.

Η παρουσία της απουσίας

Μου είπες “όχι άλλο” κι έφυγες.
Ζούσα βαφτισμένος στην απουσία σου. Κι η απουσία σου ήταν η πιο αστραφτερή παρουσία της ζωής μου. Όλα τα κατέλυε κι όλα τα αναγεννούσε απ’ την αρχή, σε χρωματισμούς και φωτοσκιάσεις νέες. Φωτοσκιάσεις νοσταλγίας. Αν κάθε κόσμος χρειάζεται τον ήλιο του για να τριγυρίζει γύρω του και να ρουφά ζωή, αυτό το δικό σου “όχι” έγινε τώρα ο ήλιος του κόσμου μου και γύρω απ’ αυτό γύριζε η ύπαρξή μου συνεχώς.
Σε νοσταλγούσα.
Η νοσταλγία δίνει στην ζωή ουσία και ανάταση. Αθωώνει τις ψυχές κι ευαισθητοποιεί το δέρμα. Σε μαλακώνει, σε κάνει καλό κι ονειροπόλο. Τα πράγματα γύρω σου από απρόσωπα αντικείμενα μεταμορφώνονται σε σύμβολα, οιωνούς και υπαινιγμούς.
Κυκλοφορούσα ανάμεσα σε σύμβολα και υπαινιγμούς, όλα γύρω από σένα κι αυτό μετάγγιζε στη καθημερινότητά μου ποίηση και συγκίνηση. Το ανούσιο σκηνικό της καθημερινότητάς μου μεταποιήθηκε σε ένα μυστηριακό ιερογλυφικό που ξεκίνησα με ζήλο παθιασμένο να αποκρυπτογραφήσω.
Όλα του βίου μου πήραν μια θέση και συγκλείνανε στο μέγα ερωτηματικό της καρδιάς μου: Πότε θα ξανάρθεις;
Νοσταλγώντας σε, γινόμουν άμορφος κι αδικημένος. Η αίγλη του αδικημένου έριχνε στο πρόσωπό μου χλωμό φωτοστέφανο και με ξεχώριζε απ’ όλους τους άλλους γύρω μου που κανείς καημός δεν εξάγνιζε το δικό τους βλέμμα.
Βαφτισμένη στην απουσία σου, πήρε επιτέλους σκοπό η ζωή μου.
Αν είναι αλήθεια ότι αγαπάμε ότι μας λείπει, εγώ από την ώρα που έφυγες σε λάτρεψα. Κι αν οι άνθρωποι γνώριζαν την σημασία που μπορεί να έχει η απουσία τους θα τη χρησιμοποιούσαν καλύτερα στις μεταξύ τους σχέσεις. Αντίθετα, τρομάζουν μήπως απόντες περιπέσουν σε κενό ανυπαρξίας κι αυτό τους κάνει ενοχλητικά φασαριόζους και φλύαρους. Και το κενό της φλυαρίας είναι το χειρότερο.
Η απουσία σου μου γέμιζε την ζωή μου την άδεια. Δεν υπήρχε κενό μέσα μου ή έξω μου που να μην κύλησε η απουσία σου σαν πλημμύρα μπόρας και να το πλημμύρισε. Μήπως κι ο Θεός με την απουσία του δεν εμφανίζεται; Απών σε προκαλεί να τον αναζητάς, να τον οραματίζεσαι και την έκσταση η ερημιά στην φωτιάζει.
Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζωντανός απ΄την απουσία σου, συνειδητοποιημένος απ’ την σιωπή σου. Ονειροπαρμένος, πληγωμένος, προσανατολισμένος στην αναμονή σου. Ήρωας τραγωδίας μικρής.
Για πρώτη φορά ήξερα με σιγουριά τι θέλω: Να επιστρέψεις!

Αρχές φθινοπώρου, τελικά, ένα τηλεφώνημα ήταν δικό σου…

Εγώ που όλον αυτό τον καιρό με οδύνη χαρακτήριζα οποιοδήποτε κάλεσμα μονάχα σαν “Δεν είσαι εσύ ακόμα” με παρατηρούσα να σε υποδέχομαι ψυχρά, με απάθεια, σαν τίποτα να μην συμβαίνει.
Καμιά μα καμιά αυτογνωσία μας δεν είναι ικανή να προβλέψει την αντίδρασή μας κάποια δεδομένη ώρα, όταν πράγματι η ώρα αυτή φτάσει. Από τον τόνο της φωνής σου αισθάνθηκα πως ήσουν έτοιμη να γυρίσεις κοντά μου, έτοιμη να ζητήσεις συγνώμες και να δώσεις όρκους. Και τρόμαξα…
Παρέδιδες όλα σου τα όπλα κι έκανες όλη σου την λαμπρή εξουσία πάσα σε μένα. Μου μεταβίβαζες το ξίφος της απόφασης για τη ζωή μας.
Η απουσία σου τερμάτιζε εδώ και η μαγεία της και η αξία της μ’ εγκατέλειπαν απροετοίμαστο. Ότι ποθούσα κι ότι λαχταρούσα μου προσφερόταν στο πιάτο με άπρεπη, άσεμνη ευκολία.
Γυρνούσες πάλι σε μένα. Η τραγωδία μου τέλειωνε πιο κακόγουστα και κοινότυπα κι απ’ το αίσιο τέλος παλιάς ταινίας ελληνικής.
Κι εγώ που τώρα πια κάτι έχω μάθει περισσότερο για τις αλχημίες της παρανοϊκής μου ψυχής, αντέδρασα σαν κακομαθημένο κι εγωιστικό παιδί για να μην χάσω το πανάκριβο δώρο που αξιώθηκα. Για να μην μου λιώσει μέσα στην πλήξη της επιστροφής σου.
Μου είπες: Εντάξει, κέρδισες, θέλω ξανά να γυρίσω κοντά σου.
Τούτη η νίκη μου δεν μ’ ενδιαφέρει πια, τούτη η ήττα σου δεν είναι αυτό που γυρεύω.
Και τώρα, σου είπα όχι εγώ για να διαφυλάξω απ’ την παρουσία σου, το πολύτιμο απόσταγμα της απουσίας σου.
Μ. Βαμβουνάκη - Ιστορίες με καλό τέλος

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Ζήλεια

Κακή ζήλεια είναι όταν αντιπαθούμε κάποιον λόγω των ευκαιριών, χαρισμάτων, ή ικανοτήτων που έχει. Πίσω από αυτή τη ζήλεια κρύβεται συνήθως το παράπονο “Γιατί αυτός και όχι εγώ;”, μας κάνει δε να συμπεριφερόμαστε με τρόπο ύπουλο, εχθρικό και χαιρέκακο (δηλαδή χαιρόμαστε όταν ο άλλος πάθει κάποιο κακό). Το ακριβέστερο όνομα για αυτή την ζήλεια είναι “φθόνος” και μόνο προβλήματα φέρνει, τόσο σε εμάς όσο και σε αυτόν που φθονούμε.

MONTAZ Ti Kosmos Ein Aytos

Νοημαααααααα!!!!!!!

Μ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗΣ-ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ

Αγάπη

Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια. Αγάπη είναι να χαίρεσαι με αυτόν που χαίρεται και να λυπάσαι με αυτόν που πονά. Αυτός που αγαπά ανέχεται τον άλλο με τις ατέλειές του χωρίς να τον περιφρονεί, χωρίς καν να τον κάνει να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. Όταν αγαπάς ενδιαφέρεσαι τι θα γίνει ο άλλος, χωρίς όμως αυτό το ενδιαφέρον να γίνεται καταπίεση και επιβολή. Και αυτό, διότι η πραγματική αγάπη εμπεριέχει τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου, την εκτίμηση προς την προσωπικότητά του.

Παρεξηγημένη αγάπη είναι όταν ο άλλος γίνεται το αντικείμενο με το οποίο ικανοποιώ εγώ τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Κάτι τέτοιο μάλλον προσκόλληση και αδυναμία πρέπει να ονομάζεται παρά αγάπη. Καταντούμε σε αυτή την παρεξηγημένη κατάσταση είτε όταν είμαστε φίλαυτοι – δηλαδή “εγωιστές” - είτε όταν πάσχουμε από κοινωνική ανασφάλεια. Σε αυτή την δεύτερη περίπτωση, ο φόβος μη τυχόν και μας απορρίψουν οι άλλοι μας κάνει να απαιτούμε συνεχώς επιβεβαίωση (-“Πες μου ότι με αγαπάς ...” “Μα μόλις τώρα σου το είπα !”). Η ανασφάλεια, με τις απαιτήσεις που προτάσσει, μας εμποδίζει από το να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον άλλο για αυτό που πραγματικά είναι, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μας εμποδίζουν οι απαιτήσεις που προτάσσει η φιλαυτία, ο “εγωισμός”.

Ποια από τις δύο πιο πάνω μορφές αγάπης έχουμε εμείς μέσα μας; Κριτήριο είναι η στάση μας απέναντι στους δύσκολους ανθρώπους: Αν τους αγαπούμε και αυτούς με την ίδια προθυμία, τότε η αγάπη μας είναι πραγματική. Αν όμως αγαπάμε μόνο όσους ανθρώπους βρίσκουμε ευχάριστους και βολικούς, τότε μάλλον η αγάπη μας εμπίπτει στην δεύτερη κατηγορία.

Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.

De Facto - Σιδερένια καρδιά

Τι είναι ο έρωτας?

Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες άρχισαν να μελετούν το πιο πολύπλοκο και πιο χαρακτηριστικό ανθρώπινο συναίσθημα. Ζευγάρια στην πρώτη τους συνάντηση, ή άλλα που έχουν μακροχρόνια σχέση, οδηγήθηκαν οικειοθελώς στο εργαστήριο και υποβλήθηκαν σε εξονυχιστικές έρευνες, με τη βοήθεια κρυφών μικροφώνων, αισθητήρων και βιντεοκάμερας.

Το αποτέλεσμα; Οι μηχανισμοί του έρωτα δε φαίνονται πια τόσο μυστηριώδεις. Σας παρουσιάζουμε τις πιο ενδιαφέρουσες έρευνες και θεωρίες για τα τρία στάδια στη ζωή κάθε ζεύγους: την πρώτη επαφή, το πάθος και τον ώριμο έρωτα.
Η συνάντηση

Εκείνος στηρίζεται τρεις φορές, δήθεν αδιάφορα, στην καρέκλα της. Σε απάντηση, εκείνη πιάνει μια τούφα μαλλιών στο κεφάλι της. Η πρώτη δειλή επαφή λειτούργησε.   

Η Μαρίνα έχει κόκκινα μαλλιά και μακριές γάμπες. Αμέσως μόλις την είδε ο Τάκης τη βρήκε γοητευτική. Ο Αντώνης έχει εκφραστικά γαλάζια μάτια και γοητευτικό χαμόγελο. Μόλις τον είδε η Ηρώ ήξερε ότι δε θα μπορούσε να του αντισταθεί˙ όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά του, έκανε τα αδύνατα δυνατά για να της τον συστήσουν. Τι ακριβώς συνέβη; Γιατί η Μαρίνα άρεσε στον Τάκη και όχι στον Αντώνη; Τι είναι ο έρωτας και πώς προκύπτει;   
Η γλώσσα του σώματος

Μόλις πρόσφατα οι επιστήμονες άρχισαν να θέτουν αυτά τα δύσκολα ερωτήματα στην προσπάθειά τους να αναλύσουν την ερωτική συμπεριφορά, θεωρώντας ότι καθορίζεται αποκλειστικά από φυσικούς νόμους. Έτσι ο έρωτας μπήκε στο εργαστήριο.

"Αναλύσαμε τις πρώτες προσεγγίσεις ανάμεσα σ' έναν άντρα και μια γυναίκα, οι οποίοι δε γνωρίζονταν, και ανακαλύψαμε ότι από την πρώτη του επαφή ένα ζευγάρι ακολουθεί πολύ συγκεκριμένα σχήματα συμπεριφοράς", εξηγεί ο Καρλ Γκράμερ, διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρώπινης Ηθολογίας στο πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Από 45 αγόρια και άλλα τόσα κορίτσια, ηλικίας 18-23 χρονών, ζήτησαν να συμμετάσχουν σε μια σφυγμομέτρηση και να απαντήσουν γραπτά σ' ένα ερωτηματολόγιο. Τους καλούσαν λοιπόν κάθε φορά ανά δύο - ένα αγόρι κι ένα κορίτσι˙ όταν ο ερευνητής ήταν έτοιμος να τους δώσει να συμπληρώσουν τις σελίδες με τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσουν, κάποιος "συνεργός" καλούσε τον ερευνητή έξω για να απαντήσει σ' ένα δήθεν επείγον τηλεφώνημα.

Στην αίθουσα παρέμεναν μόνοι οι δύο νέοι, αγνοώντας πως για δέκα λεπτά θα τους παρακολουθούσαν με βιντεοκάμερες. "Ήταν η ιδανική συνθήκη. Επειδή αγνοούσαν πόσο χρόνο είχαν στη διάθεσή τους, έπρεπε να δράσουν αμέσως. Δεν ένιωθαν σε όλες τις περιπτώσεις έλξη ο ένας για τον άλλο, επειδή όμως ήταν σε μια ηλικία όπου το ενδιαφέρον για το άλλο φύλο είναι εντονότατο, οι ερωτικές προσεγγίσεις ήταν συχνές", εξηγεί ο Γκράμερ.

Αν υπήρχε αμοιβαίο ενδιαφέρον οι νέοι-πειραματόζωα θα έκαναν όλες τις τυπικές κινήσεις που επαναλαμβάνονται με σχεδόν ταυτόσημο τρόπο απ' όλα τα ζευγάρια: Μέσα σε διάστημα δέκα λεπτών το αγόρι στηρίζει το χέρι του στην πλάτη της καρέκλας του κοριτσιού για τρεις συνεχόμενες φορές, επιδεικνύοντας κάποια άνεση. Σε απάντηση, το κορίτσι θα ακουμπήσει τα μαλλιά και μετά το πρόσωπό της, κινήσεις που ερμηνεύονται από τους ερευνητές ως θετικά σημάδια διαθεσιμότητας.

Η ερευνητική ομάδα της Βιέννης κατάφερε ακόμα και να προσδιορίσει το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί για να επαναληφθούν αυτές οι τυπικές κινήσεις. Συνήθως ανάμεσα στην πρώτη -πλάτη αυτός, μαλλιά και πρόσωπο εκείνη- και στη δεύτερη κίνηση -επανάληψη της πρώτης- περνούν 174 δευτερόλεπτα, ενώ μεταξύ της δεύτερης και της τρίτης μεσολαβούν 362 δευτερόλεπτα.

Εκείνη κάνει την πρώτη κίνηση

Οι βιντεοσκοπήσεις έδειξαν ότι πάντα η γυναίκα έδινε από τα πρώτα λεπτά τα περισσότερα σημάδια διαθεσιμότητας: ίσιωνε τα ρούχα της χωρίς να υπάρχει εμφανής λόγος και κοιτούσε δήθεν αδιάφορα το δωμάτιο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο υποψήφιο σύντροφό της. Όμως μόνο μετά τα τέσσερα πρώτα λεπτά αυτά τα σήματα συνδέονται με κάποιο πραγματικό ενδιαφέρον για το αγόρι που βρίσκεται μαζί της στο δωμάτιο.

Στο τέλος του πειράματος τους ρώτησαν πότε ακριβώς άρχισαν να βρίσκουν γοητευτικό ο ένας τον άλλο. "Ο κανόνας είναι ο εξής: Εκείνη εκφράζει αρχικά τη διαθεσιμότητά της με τη γλώσσα του σώματος. Εκείνος της πιάνει κουβέντα. Αν υπάρχει ενδιαφέρον, το κορίτσι δέχεται να πιάσει κουβέντα μαζί του˙ παράλληλα συνεχίζει με το σώμα της να στέλνει θετικά μηνύματα", προσθέτει ο Γκράμερ.

Σύμφωνα μ' αυτό τον ερευνητή, η γυναικεία συμπεριφορά υπαγορεύεται από μια βαθύτερη ανάγκη εγγεγραμμένη στο DNA πριν από χιλιάδες χρόνια: να οδηγήσει τον άντρα στο να αποκαλυφθεί, φανερώνοντάς της τις προθέσεις και την προσωπικότητά του. "Η γυναίκα έχει πολλά να χάσει από μια κακή επιλογή. Γι' αυτό προκαλεί ενστικτωδώς τις αντιδράσεις των αντρών, για να βρει τον κατάλληλο. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στην Αγγλία πριν από μερικά χρόνια αποκαλύπτει ότι πάνω από το 60% των αντρών χρησιμοποίησαν τουλάχιστον μία φορά κάποια απάτη για να ‘ρίξει’ μια γυναίκα".