Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Μου είπαν κάποτε

Μου'παν καποτε αν θελω μπορω τα παντα να καταφερω
γιατι με ολους ειμαι ισοτιμη,απο κανεναν δεν διαφερω
μα περασαν τα χρονια και βλεπω τα παντα μακρια μου
ειναι που ξεχασα να βρω βυσμα κοντα στην γειτονια μου!
μου ειπαν καποτε πως πρεπει οπως θελω εγω να ζησω
και ολα τα λαθη πισω μου να τα αφησω.
τωρα περασαν τα χρονια και ζω μονο στα πρεπει,
τα λαθη μου με κανανε ανθρωπο που διαπρεπει.
μου ειπαν καποτε πως θα'ρθει η στιγμη που θ'αγαπησω
και τοτε θα'μαι ικανος το συμπαν να διοικησω.
μα ηρθε η στιγμη που αγαπησα και σταθηκα αδυναμος
στην δυνη παραδωθηκα της πυρκαγιας του συμπαντος.
καηκα,καταστραφηκα,το μονο που θυμαμαι
ειναι οτι ο τροχος μου γυριζε κι εγω χρονια κοιμαμαι...
τοτε ημουνα μικρη,μου'λεγαν ολο παραμυθια
τιποτα απ'ολα αυτα ποτε δεν εγινε αληθεια.
λυπαμαι που με γεμισατε με φρουδες υποσχεσεις
τα ονειρα σημερα πηρανε με βιαιες κατασχεσεις
κρατηστε τα και καντε τα ομολογα του κοσμου
μιας κι εγω το εχασα το νοημα,το φως μου.
ειμαι εδω και στεκομαι κοιταζοντας το μελλον
το οποιο πλεον εχασε το ελαχιστο ενδιαφερον.
παρολα αυτα θα κατσω εδω και θα προσπαθησω
μηπως ενα κομματι του μπορεσω ν'ανακτησω.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου