Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Ζωή μου...

Καποτε μου ζητησες να σου πω τι χρωμα εχουν τα ονειρα μου.. εχουν κοκκινο σαν τα χειλη σου και ασπρο σαν την ψυχη σου.. εμαθα πως μαγαπας οχι απο το στομα σου .. αλλα απο το βλεμμα σου ενα πρωινο που με κοιταξες μεσα στα ματια γελωντας.. μου εμαθες να μιλαω με τα ματια και να ακουω με τη καρδια.. μου εμαθες πως το μονο μερος που θα ειμαστε για παντα ασφαλεις ειναι τα οενιρα μας.. εκει οσα χρονια και αν περασουν... μια φωτια θα καιει καθε βραδυ ... και θα συναντιομαστε χωρις να μιλαμε.. μονο θα κοιτιομαστε... εκει.. στα ονειρα μας.. που ο χρονος δεν υπαρχει..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου