Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Καπως ετσι.....

Κάποτε, όταν πια ξεχάσουμε μια ζωή που μαζί περάσαμε θα ναι αργά και το όνειρο θα σβήσει, θα ναι αργά κι όλα αυτά που ζήσαμε σαν σκιές στο κενό θα ρίξουμε μοναξιά στο μεγάλο παραμύθι...........

Ετσι σκεφτομαι ετσι λεω...και οι μερες περνανε πιο γρηγορα και αλλο πιο γρηγορα.αν ηξερες πως να αφησεις τον εγωσμο σου στην ακρη θα ηξερες πως να με κρατησεις κοντα σου και να ειχαμε μια ευτυχισμενη ζωη...
Ειμαι πολυ μπερδεμενη δεν ξερω πια τι νιωθω για σενα.Αγαπη?Μισος?Λες και ειναι και τα δυο ανακατεμενα.Δεν γινεται να ξεχασω πως με εκανες να νιωσω τοτε κι ας νομιζω πως το ξεπερναω εκει μενει,χαραγμενο στη καρδια μια ζωη...πληγη παντοτινή...
Θελω τοσα πολλα να σου πω ομως σωπαινω...μισω τη σκεψη μου που πια δεν σε χωράει....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου