Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Κατι αρχιζει...

Ειναι θλιβερο οταν οι ανθρωποι που αγαπας και ειναι διπλα σου δεν σε αγαπουν...
Τι τους ώθησε σε αυτο δεν ρωτω καν,δεν με ενδιαφερει κατα πολυ τωρα πια το πως νιωθουν αλλωστε με ειχαν προειδοποιησει αρκετες φορες οτι δεν αγαπουν αυτοι οι ''ανθρωποι'' απλα πιστευω πως καποιοι αλλαζουν αλλα εκανα λαθος.Καλο ειναι να μαθαινουμε απο τα λαθοι μας και να μην τα ξανακανουμε.Καποιοι κοιτανε το συμφερον τους αθλιο φαινομενο και συχνο θα ελεγα,δικαιολογια φυσικα δεν μπορω να βρω πανω σε αυτο.
Αφηνω λοιπον ετσι να υπαρχουν απλως στη ζωη μου αυτοι οι ανθρωποι γιατι δεν εχω μαθει να πεταω τα ''σκουπιδια'' απο τη ζωη μου,απλως τους αφηνω να μενουν εκει άθικτοι απο τη ζωη σε ενα πελαγος θλιβερο μαναξιας,γιατι κι ας μη το ξερουν στην πραγματικοτητα μονοι ειναι!.
Ομως κατι αλλαζει,χτες σκεφτομουν τι θα εκανα με αυτα τα ατομα και η λυση ηρθε απο καποιον που δεν περιμενα, ευτυχως μου εδειξε τον δρομο.Κατι αλλαξε,κατι παει να αρχισει γνωρισα αυτα τα παιδια και τα ακουγα να μιλανε και συμφωνουσα τοσο πολυ μαζι τους.Οτι σκεφτομουν εγω μεσα στο μυαλο μου το ελεγαν αυτοι με λεξεις.
Ολοι απο δω και περα και γω μαζι θα ειμαστε αλλοι ανθρωποι οταν θα μπαινουμε εκει μεσα.Το μερος αυτο παραμυθενιο.Και πανω που ειχα αρχισει να πιστευω πως ο κοσμος ειχε σκοτωσει τα παραμυθια,κι ομως υπαρχουν και συχνα μυκνα θα ζουμε το δικο μας...Αλλωστε στη ζωη τιποτα δεν γινεται τυχαια,και αυτο το τηλεφώνημα ΔΕΝ ηταν τυχαιο ηταν την καταλληλη στιγμη εκει που επρεπε να ερθει.
Ευχαριστω λοιπον και ναι το υποσχομαι θα συνεχισω και ας ειναι το παραμυθι να μη βγει τελικα!Δεν με νοιαζει μου αρκει που γνωρισα τους χαρακτηρες του μαραμυθιου ειναι μονο η αρχη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου