Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

10 χρονια κι ομως πως περασαν ετσι..

Περασαν κιολας 10 χρονια...κι ομως σαν χτες μου φαινεται που με κρατουσες στην αγκαλια σου.Δεν θυμαμαι πολλα ημουν μικρη ποσο?Γυρω στα 6 μιση?Ναι ναι εκει.Μου εχεις λειψει τοσο πολυ...Το κακο της ιστοριας ειναι οτι δεν προλαβα καν να σε γνωρισω ως ανθρωπο.Σαν πατερα κατι θυμαμαι αλλα δεν σε γνωρισα δεν ξερω πως ησουν.Αραγε να ααγπυσες τη ζωη?Η απλα εζμπρωχνες στις μερες..Πως μιλουσες με τους γυρω σου?Και αν ειχα καποιο προβλημα θα με βοηθουσες?Αν ναι με ποιο τροπο?Ολο αυτα τρυγυρνανε στο μυαλο μου...ερωτησεις χωρις απαντησεις.μου λειπεις οχι γιατι εισαι εσυ αλλα γιατι δεν θυμαμαι πως να εχεις εναν πατερα.Να σε προστατευει να σε φυλαει και οταν παθεις κατι σοβαρο να τρεξει εκεινος.Μα δεν λυπαμαι τοσο η μαμα ηταν εκει μαζι μου παντου και στα ευκολα και στα δυσκολα με μεγαλωσε και ειμαι πια 16,5 ολοκληρη γυναικα.Με εμαθε τι ειναι η ζωη και πως να συνεχιζω...Την ειχα αναγκη πολυ και αυτη με ειχε...Ημασταν μονες μας...και ετσι ειμαστε ακομα.Σ'αγαπώ μπαμπα να εισαι παντα καλα εκει ψηλα και να με προσεχεις οσο μπορεις...Να ξερεις πως ειμαι περιφανη για σενα...Η κορη σου Τζενη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου