Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Το δέντρο,το αστέρι και οι ευτυχισμένες στιγμές...

-Eίναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμες;
Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.Το δέντρο μόλις είχε κλέισει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί.Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.
-Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες.Μόνο που... Να,οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους,Κι αυτό είναι,πως να στο πω,υπόθεση της καρδιάς.
-Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.
-Άσε με τώρα,νυστάζω.
-Πες μου,επέμενε τ'αστέρι.Πες μου μερικές.
-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς.Ενα ζευγάρι αθλητικά παπουτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη.Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής...Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...Καληνύχτα.Νυστάζω πολύ απόψε.
-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή.Και ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.
-Σ'αγαπώ,πολυ!
-Καληνύχτα!είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.
Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριού...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου