Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Ζωή μου...

Καποτε μου ζητησες να σου πω τι χρωμα εχουν τα ονειρα μου.. εχουν κοκκινο σαν τα χειλη σου και ασπρο σαν την ψυχη σου.. εμαθα πως μαγαπας οχι απο το στομα σου .. αλλα απο το βλεμμα σου ενα πρωινο που με κοιταξες μεσα στα ματια γελωντας.. μου εμαθες να μιλαω με τα ματια και να ακουω με τη καρδια.. μου εμαθες πως το μονο μερος που θα ειμαστε για παντα ασφαλεις ειναι τα οενιρα μας.. εκει οσα χρονια και αν περασουν... μια φωτια θα καιει καθε βραδυ ... και θα συναντιομαστε χωρις να μιλαμε.. μονο θα κοιτιομαστε... εκει.. στα ονειρα μας.. που ο χρονος δεν υπαρχει..

.....Υπόσχεση ζωής...

Μην μου παραπονιεσαι. Δεν σε ξεχασα. Ουτε προκειται ποτε να σε ξεχασω. Το ξερεις πολυ καλα αυτο. Μου το ειχες πει
αλλωστε πριν μου φυγεις. Πριν σου δωσω το τελευταιο φιλι. Πριν σου πω για τελευταια φορα ποσο σαγαπουσα.
Με χαιδεψες και μου ειπες με εκεινη την σιγανη, ξεψυχισμενη φωνουλα σου ''μικρο, μην με ξεχασεις. θελω να με θυμασαι''.
Εκλεισες τα ματια σου, σφραγισες τα χειλη σου κι εφυγες.
Μαφησες μονη μου , να σε κοιτω, χωρις να προλαβεις νακουσεις την υποσχεση μου.

Αν το θυμάσαι ....

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι είναι το κρυφτό»; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει. «Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα… Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί, γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο. Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. «....1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει τον εγωϊσμό, αποκαλύφθηκε μαζί του. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει! Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει ο οδηγός του. Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει ! "

Μου είπαν κάποτε

Μου'παν καποτε αν θελω μπορω τα παντα να καταφερω
γιατι με ολους ειμαι ισοτιμη,απο κανεναν δεν διαφερω
μα περασαν τα χρονια και βλεπω τα παντα μακρια μου
ειναι που ξεχασα να βρω βυσμα κοντα στην γειτονια μου!
μου ειπαν καποτε πως πρεπει οπως θελω εγω να ζησω
και ολα τα λαθη πισω μου να τα αφησω.
τωρα περασαν τα χρονια και ζω μονο στα πρεπει,
τα λαθη μου με κανανε ανθρωπο που διαπρεπει.
μου ειπαν καποτε πως θα'ρθει η στιγμη που θ'αγαπησω
και τοτε θα'μαι ικανος το συμπαν να διοικησω.
μα ηρθε η στιγμη που αγαπησα και σταθηκα αδυναμος
στην δυνη παραδωθηκα της πυρκαγιας του συμπαντος.
καηκα,καταστραφηκα,το μονο που θυμαμαι
ειναι οτι ο τροχος μου γυριζε κι εγω χρονια κοιμαμαι...
τοτε ημουνα μικρη,μου'λεγαν ολο παραμυθια
τιποτα απ'ολα αυτα ποτε δεν εγινε αληθεια.
λυπαμαι που με γεμισατε με φρουδες υποσχεσεις
τα ονειρα σημερα πηρανε με βιαιες κατασχεσεις
κρατηστε τα και καντε τα ομολογα του κοσμου
μιας κι εγω το εχασα το νοημα,το φως μου.
ειμαι εδω και στεκομαι κοιταζοντας το μελλον
το οποιο πλεον εχασε το ελαχιστο ενδιαφερον.
παρολα αυτα θα κατσω εδω και θα προσπαθησω
μηπως ενα κομματι του μπορεσω ν'ανακτησω.....

Αληθινή Αγάπη

Mια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα νησί και εκέι ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Η Χαρά, η Λύπη, η Γνώση και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά να λείπει η Αγάπη. Μία μέρα σάν όλες τις υπόλοιπες ανακοινώθηκε στα συναισθήματα οτι το νησί θα βούλιαζε και έτσι το ένα μετά το άλλο κατασκέυασαν πλοία και έφυγαν. Όλα εκτός απ’την Αγάπη. Η Αγάπη ήταν η μοναδική που έμεινε. Θέλησε να περιμένει, να περιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί είχε σχεδόν βουλιάξει ολόκληρο η αγάπη αποφάσισε οτι ήταν ώρα να ζητήσει βοήθεια. Εκείνη την ώρα είδε τον Πλούτο να την προσπερνά πάνω σε ένα μεγάλο πλοίο. Έτσι η Αγάπη είπε: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» Και ο Πλούτος απάντησε: «Όχι δεν μπορώ. Το χρυσάφι και το ασήμι που έχω μαζί μου καταλαμβάνει όλο το πλοίο και δεν υπάρχει καθόλου χώρος για σένα.» Η Αγάπη αποφάσισε να ρωτήσει τη Ματαιοδοξία που έκανε την εμφανισή της μέσα σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Ματαιοδοξία βοήθα με σε ικετεύω!» «Μα Αγάπη είσαι μούσκεμα! Πώς να σε βάλω στο πλοίο μου, θα το καταστρέψεις!» απάντησε η ματαιοδοξία. Η Λύπη ήταν επίσης εκεί κοντά και έτσι η Αγάπη της είπε: «Λύπη άσε με να ρθω μαζί σου.» «Ώ αγάπη είμαι τόσο λυπημένη που έχω ανάγκη να μείνω μόνη μου.» Η Χαρά πέρασε δίπλα απ’ την αγάπη αλλά ήταν τόσο χαρούμενη που δεν μπόρεσε κάν να ακούσει την αγάπη που της φώναζε. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή! «Έλα Αγάπη, έλα μαζί μου.» γυρίζοντας η αγάπη είδε μια γερόντισσα. Η Αγάπη μέσα στη χαρά και την μεγάλη της τύχη ξέχασε να ρωτήσει τη γερόντισσα που πήγαιναν. Όταν επιτέλους πάτησαν στεριά, η γερόντισσα συνέχισε το δρόμο της. Η Αγάπη κατάλαβε πόσα χρουστούσε στη καλή γριά και έτσι ρώτησε τη γνώση, μία άλλη γερόντισσα: «Ποιός με βοήθησε;» «Ήταν ο Χρόνος.» απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Μα γιατί με βοήθησε;» Και η Γνώση χαμογέλασε σοφά και αποκρίθηκε: «Γιατί μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει την αξία της Αγάπης.

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Φύλακας άγγελος



Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας


Όταν θα νιώθεις μοναξιά
όταν το σπίτι θα 'ναι άδειο
θα 'χεις εμένα συντροφιά
και θα σου δίνω εγώ κουράγιο

Όταν μαυρίζει ο ουρανός
όταν παγώνει η αγκαλιά σου
κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός
εγώ θα έρχομαι κοντά σου

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Αν σου ραγίζει την καρδιά
κι αν μόνη θέλει να σ' αφήσει
πες του πως κάποιος μια φορά
αληθινά σ' είχε αγαπήσει

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

The reason

I'm not a perfect person
There's many things I wish I didn't do
But I continue learning
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found out a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I'm sorry that I hurt you
It's something I must live with everyday
And all the pain I put you through
I wish that I could take it all away
And be the one who catches all your tears
Thats why i need you to hear

I've found out a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is You

and the reason is You [x3]

I'm not a perfect person
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found out a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I've found a reason to show
A side of me you didn't know
A reason for all that I do
And the reason is you (994♥)

Μου εστειλες αυτο ...ποιος? εσυ? που ποτε δεν ελεγες σχεδον τιποτα....αρα...κατι συμβαινει...

to logia einai peritta...aplws mou kopike i anasa,treman ta podia mou, stegnwse to stoma mou.perasame polla,vristikame(kai pio sygkekrimena egw se evrisa)palepsame mesa mas dakrysame kai sto telos meiname xwrista o enas apo ton allon.den to kanw syxna auto..na grafw mnmata alla merikes fores ta synais8imata einai parapanw apo ton idio ton an8rwpo..tn teleutaio kairo se enoiw8a poly entona se skeftomoun poly.den kserw gt..mporei na einai swsto.mporei na einai la8os...den kserw...opws egrapses kai sy ston titlo(den kserw an pigaine gia mena)alla san x8es mou fanike...elpizw na pernas kala..se pligwsa kai to kserw..perasame polla...den kserw gt to kanw auto twra alla etsi ais8anomai...den kserw ti allo na pw..eipa den eimai kalos se auta..na prosexeis ton eauto sou.opws fainetai kapoios i8ele na vre8oume arga i grigora kai etsi egn..kapote 8a ksanavre8oume ekei eksw...auta..na prosexeis ton eauto sou kai.....