Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

30 Δεκεμβριου 2010

Σε λιγες ωρες θα τελειωσει ο χρονος και λιγο πριν το τελος μετραω τις στιγμες μου,αυτες που χαρηκα,αυτες που λυπηθηκα,αυτες που νευριασα αλλα για αυτα ο=που ανισυχω περισοοτερο ειναι οι στιγμες που εχασα χωρις να το καταλαβω.Η ζωη ειναι απροβλεπτη , ποτε δεν ξερεις τι γινεται τη μια εισαι καλα και χαιρεσαι και την αλλη δεν ξερεις που θα σε βρει.Αν και μονο 16 χρονων πλεον σκεφτομαι πως η ζωη ειναι πολυ μικρη !!! Εγω ευτυχως εχω ζησει αρκετα εως τωρα.Εχω να κρατησω στιγμες απο ολες τις κατηγοριες που ανεφερα και λυπαμαι για τις χαμενες εκεινες στιγμες που δεν θα γυρισουν πισω για να μπορεσω να τις αξιοποιησω.δεν θελω να χασω αλλες στιγμες ο χαμενος χρονος ειναι πιο λυπητερος και απο τον λυπητερο.Και πλεον ξερω ποιοι ανθωποι με νοιαζονται πραγματικα και ειναι διπλα μου.Εμαθα και τι ειναι η αγαπη πως λειτουργει,βασικα πως λειτουργει δεν ειναι η καταλληλη λεξη αυτη η λεξη ειναι πως ολα ειναι απροβλεπτα και τιποτα σιγουρο στην αγαπη,οποιος θεωρησε κατι σιγουρο εχασε τα παντα γυρω απο αυτη και δεν εμαθε και τιποτα!Δεν θελω να μετανιωσω για πραγματα που δεν εκανα,καλυτερα να εχω τυψεις γιαυτα που εκανα παρα να μεινουν τα αποθημενα και να σκεφτομαι τι θα γινοταν αν τελικα ειχα κανει αυτα που ηθελα.Και τωρα αρχιζω και κανω ονειρα , η αισιοδοξια μπηκε μεσα μου απο το πρωτο κιολας φως της ημερας που αντικρισα σημερα!Αλλωστε το χαμογελο αισιοδοξιας ςιναι μεταδοτικο και καποιος πρεπει να κανει την αρχη ας ειμαι εγω λοιπον αυτη αλλωστε αξιζει στην καρδια μου αυτο το πραγμα να ειναι αισιοδοξα χαρουμενη γεματη ελπιδες ονειρα και αγαπη.Αυτη ειναι καρδια ενος τετοιου ανθρωπου που δυστυχως η ευτυχως δεν εχει περασει και λιγα εως τωρα...
  Η ζωη δεν ειναι ευκολη και το τελευταιο καιρο ζητουσα ενα στρηγμα και μαλλον σε λαθον ανθρωπους,οχι μονο στηριγμα δεν μου δωσανε αλλα με κανανε ''ξανα'' να φτασω πατω.Μα δεν πειραζει πρεπει να φτανεις κατω λενε για να μπορεις να σηκωθεις ξανα πανω και να θριαμβευσεις!Παμε προς τα πανω λοιπον!!!

Πέμπτη, 30 Δεκεμβρίου 2010

29 Δεκεμβριου 2010

Και εμεινα εδω με τοσα ενδεχωμενα να παρατηρω τα αγορια τα επομενα...
Μου φερθηκε με τον ιδιο τροπο μ τοτε...Ο ιδιος ανθρωπος που ηταν τοτε,ο ιδιος που ηθελα να αγκαλιασω και δεν ηθελε,ο ιδιος που δεν ηθελε να με φιλήσει.Αυτος που ζητιανευα την αγαπη του...Αυτος που μετανιωσες το καλοκαιρι.Λυπαμαι!Οσο πιο πολυ μιλας για κατι τοσο πιο ευκολα χανετε η μαγεια του.Επειδη λοιπον εγω δεν θελω να σε χασω ουτε να χασω αυτα τα συναισθηματα για σενα γιαυτο και δεν θα ξαναμιλησω για σενα,σε κανεναν,μονο οταν θα φτανω στα ορια μου και θα εχω κοντα ανθρωπους που με καταλαβαινουν και με ακουν.Και συνεχιζω το ειχα ξαναπει αυτο,δεν θα ξαναμιλουσα για σενα αλλα μαλλον δεν μπορεσα να κρατησω τον λογο μου γιατι εμφανηστηκες ξαφνηκα!Ολα γινονατι για καποιο λογο και  ισως μαθω καποτε το λογο που εγιναν ολα αυτα σημερα.!Οταν ομως δεν εχεις την θεληση δεν γινεται τιποτα!Εγω αυτο ξερω.Μαλλον οπως φανηκε ΔΕΝ ηθελες δεν πειραζει ομως το εχω μαθει πλεον.Και ενταξει οτι νιωθω για σενα παει θα το κρυψω εκει μεσα μου βαθια πλεον και δεν θα υπαρχει πια εκει εξω στην επιφανεια αλλωστε πιο το νοημα πλεον να το λεω?Οι λεξεις χανουν το νοημα τους οταν τις επαναλαμβανουμε συχνα!Και στο ειπα δεν θα παψω ποτε...και θα αλλαξει τιποτα σε αυτο που νιωθω.Και οταν ερθει εκεινη η μερα αν ερθει εκεινη η μερα που θα μου πεις ΝΑΙ! θελω να ειμαστε μαζι ισως ξαναγυρισω σε εκεινον ''τον παραδεισο που με εδιωξε''και να η συνεχεια λοιπον...Η ζωη μου ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ θα το συνηθησω μην ανυσιχεις...Καληνυχτα...

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Oi prwin - Natassa Mpofiliou



Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου


Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

Όλα τ' αγόρια μου
μικρά φωτάκια από πλοία
στη στεναχώρια μου
βόλτα αργή στην παραλία
λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές
πέφτουν στα πόδια μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αμάξια τα ερχόμενα.

Όλες οι σχέσεις μου
μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα
για τις εκθέσεις μου
λόγια και πρόσωπα σε στοίβα,
που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά
στις υποθέσεις μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αγόρια τα επόμενα...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Αγαπαμε οσους μας πληγωνουν και πληγωνουμε αυτους που μας αγαπανε...

Οποιος ειπε πρωτος τουτη τη φραση σιγουρα θα ενιωθε οπως νιωθω και γω τωρα.Ενα κενο στη καρδια ενα τιποτα απο συναισθηματα και ρακος σωματικα.Και ολα αυτα μερα Χριστουγεννων.!Λες και επεσε πανω μου μια τεραστια βομβα νιωθω.Δεν περιμενα να μην απαντησει καν σε αυτο το απλο...Σ'αγαπω..αρα?..δεν ξερω τα συμπερασματα ας ειναι τελικα και ας παραμεινουν κρυφα στις ψυχες καποιων ανθρωπων.Νιωθω τοσα πολλα δεν εχω λογια να τα πω και ξαφνηκα και δευτερο χτυπημα κατω απο τη μεση υπουλα αλλα οχι και επιτηδες.Ερχεσαι εσυ και μου λες ολα αυτα που νιωθεις και γω αντιστοιχα νιωθω τα ιδια για καποιον αλλον.Σε νοιαζομαι αυτο δεν αλλαζει και σε αγαπαω σαν ανθρωπο εγω σε εκανα ετσι και να σου πω εισαι πιο ''ομορφος'' σαν ανθρωπος με αυτη τη συμπεριφορά.
Οσο για σενα φιλτατε που σημερα γιορτάζετε κιολας ενα εχω να σας πω...λυπαμαι...τοσο οσο λυπαμαι και τον εαυτο μου.Ειναι ευλογια θεου να σε αγαπανε τοσο πολυ και τοσο αγαθα με τοσο πραγματικα αισθηματα και σεις τι κανετε?το πετατε ετσι οπως το πεταω και γω ειμαστε στην ιδια θεση αλλα και οι δυο θα μετανιωσουμε και τοτε θα ειναι αργα...Καποια πραγματα απλως δεν γυρνανε γιατι δεν βρισκουν λογο να ζουν στη μιζερια στην οποια εσυ ο ιδιος φτιαχνεις αγνοοντας την αγαπη.Και οταν περασουν τα χρονια και οι  δυο θα νιωθουμε μονοι γιατι δεν αρπαξαμε την ευκαιρια που απλοχερα μας εδωσαν καποια ατομα.Μονο που εγω λεω να αλλαξω διαδρομη καταλαβα καπως αργα αλλα οχι αρκετα αργα θελω να πιστευω οτι καποια πραγματα καλο ειναι να μενουν εκει κρυφα θαμενα μεσα μας οταν ο αλλος δεν εχει μαθει να τα εκτιμαει.Δεν θα ακολουθησω τον δρομο σου μεγαλωσα προωρα και αυτο ειχε και ενα θετικο πανω του τωρα πλεον εμαθα και απο σενα και απο τα λαθη σου και δεν θα φηνω τιποτα ετσι πια.Σε λυπαμαι και πιο πολυ ομως λυπαμαι εμενα που ενω ολα μου ελεγαν να μη σε πιστεψω σε πιστεψα για ακομη μια φορα.Και αν εσυ το ονομαζεις μοιρα εγω το ονομαζω επιλογη και μαλιστα δικη σου μονο δικη σου επιλογη.Μονο που τις επιλογες μας αναγκαζομαστε να τις πληρωσουμε.Σου εδωσα οτι ειχα και σου μιλισα καθαρα δεν ηξερες ομως να επιλεγεις.Δεν σου ζητησα να εισαι μαζι μου καθε μερα.Απλα να μου δειχνεις αυτο που ελεγες και τελικα δεν ειπες την τελευταια φορα...εγω θα συνεχισω αλλωστε μικρη ειμαι ακομα[αλλη μια δικαολογια που χρησιμοποιω αυτο το καιρο για να ξεφυγω απο καταστασεις]και τη δυναμη εχω και τη θεληση και τον ελεγχο ...ελπιζω μονο να μην σε ξαναδω...λυπαμαι που το λεω αλλα η πληγη αυτη δεν θα κλεισει ποτε και θα γινεται χειροτερα αν σε βλεπω.Περιμενω πως και πως να περασω καπου αλλου ωστε να μην φοβαμαι να βγω μηπως και σε δω...καληνυχτα λοιπον...και Καλα Χριστουγεννα!!!!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Παμε ...!

Και να που οι μερες περνουν σιγα σιγα...περυσι τετοια εποχη δεν θυμαμαι καν τι εκανα...αλλα θα περασουν οι μερες το ξερω.Δεν θελω να χασω αλλους ανθρωπους απο τη ζωη μου.Εχουν αρχισει να μου λειπουν ηδη καποιοι που μπορει ποτε ισως να μην ημασταν κοντα αλλα τους θαυμαζα.Αραγε γιατι?Αφου ποτε δεν τους γνωρισα βαθια.Πως γινεται αυτο?Να μου λειπουν...
Θα ηθελα να μπορω να ειμαι κουνουπι να μπαινω στις ζωες των ανθρωπως χωρις να με αντιλαμβανονται και τοσο να κρυφακουω τι λενε οχι γιατι ειμαι περιεργη απλα μονο και μονο για την αληθεια.Αυτη παντα απο μικρη αναζητουσα την αληθεια μεσα στις ζωες των ανθωπων μεσα στη δικια μου ζωη.Θυμωνω και απελπιζομαι οταν μου λενε ψεματα γιατι δεν βρισκω τον λογο να γινεται κατι τετοιο..
Αυτα λοιπον ειχα να βγαλω και σημερα απο μεσα μου...Καλη υπολοιπη μερα...Να περνατε καλα!

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Are you going to finish strong Nick Vujicic Greek

Αυτο ειναι αυτος ο ανθρωπος αξιζει που ζει αυτος χαιρετσαι τη ζωη του και εχει θεχτεί το δωρο τη ζωη !!!!

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

10 χρονια κι ομως πως περασαν ετσι..

Περασαν κιολας 10 χρονια...κι ομως σαν χτες μου φαινεται που με κρατουσες στην αγκαλια σου.Δεν θυμαμαι πολλα ημουν μικρη ποσο?Γυρω στα 6 μιση?Ναι ναι εκει.Μου εχεις λειψει τοσο πολυ...Το κακο της ιστοριας ειναι οτι δεν προλαβα καν να σε γνωρισω ως ανθρωπο.Σαν πατερα κατι θυμαμαι αλλα δεν σε γνωρισα δεν ξερω πως ησουν.Αραγε να ααγπυσες τη ζωη?Η απλα εζμπρωχνες στις μερες..Πως μιλουσες με τους γυρω σου?Και αν ειχα καποιο προβλημα θα με βοηθουσες?Αν ναι με ποιο τροπο?Ολο αυτα τρυγυρνανε στο μυαλο μου...ερωτησεις χωρις απαντησεις.μου λειπεις οχι γιατι εισαι εσυ αλλα γιατι δεν θυμαμαι πως να εχεις εναν πατερα.Να σε προστατευει να σε φυλαει και οταν παθεις κατι σοβαρο να τρεξει εκεινος.Μα δεν λυπαμαι τοσο η μαμα ηταν εκει μαζι μου παντου και στα ευκολα και στα δυσκολα με μεγαλωσε και ειμαι πια 16,5 ολοκληρη γυναικα.Με εμαθε τι ειναι η ζωη και πως να συνεχιζω...Την ειχα αναγκη πολυ και αυτη με ειχε...Ημασταν μονες μας...και ετσι ειμαστε ακομα.Σ'αγαπώ μπαμπα να εισαι παντα καλα εκει ψηλα και να με προσεχεις οσο μπορεις...Να ξερεις πως ειμαι περιφανη για σενα...Η κορη σου Τζενη...

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Δεν πειραζει καρδια μου....

Και να που είμαστε πάλι...Πάλι στα ίδια...μα δεν πειράζει εγώ θα ξέρω προσπάθησα να έρθεις κοντά μου.Με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται το έχω μάθει πλέον άλλωστε αν ήθελες κάτι θα γινόταν.Κάρμα η όπως άλλο θες πες το όλα την ίδια κατάληξη έχουν.Κρίμα όμως ξέχασα να σε ρωτήσω εντελώς για κάποια πράγματα μάλλον γιατί είχα συνέχεια στο μυαλό μου ότι σε έχω για μερικές ώρες μόνο και έπρεπε να σε χορτάσω και ο χρονος που ειχαμε δεν εφτανε ουτε τα μισα να σου πω.
Καθομουν και τυχαια ειδα μια φωτογραφια μας απο αυτες που ειχα κρατησει.Αυτη η πρωτη μας φωτογραφια.Θυμασαι?Που να θυμασαι τωρα...Την εχω παντα στο πορτοφολι μου και παντα θα την εχω.Στο μυαλο μου ηρθαν συναιρθηματα απο εκεινη την εποχη.Ποσο ερωτευμενος ησουν μαζι μου και ποσο με προσεχες.Ποτε δεν θα ξανανιωσω αυτα που με εκανες να νιωσω οσο ημασταν μαζι.Μια καληνυχτα μπορουσες να μουστειλεις...Μα συνεχιζω τη ζωη μου και λεω με το κεφαλι ψηλα..Δεν πειραζει νυχτα ειναι θα περασει...αλλη μια νυχτα...
Μα οπου και να πας σε παρακαλω μην με ξεχνας...

Snow Patrol - You could be happy

You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far

Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true
994 <3

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Το δέντρο,το αστέρι και οι ευτυχισμένες στιγμές...

-Eίναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμες;
Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.Το δέντρο μόλις είχε κλέισει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί.Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.
-Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες.Μόνο που... Να,οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους,Κι αυτό είναι,πως να στο πω,υπόθεση της καρδιάς.
-Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.
-Άσε με τώρα,νυστάζω.
-Πες μου,επέμενε τ'αστέρι.Πες μου μερικές.
-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς.Ενα ζευγάρι αθλητικά παπουτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη.Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής...Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...Καληνύχτα.Νυστάζω πολύ απόψε.
-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή.Και ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.
-Σ'αγαπώ,πολυ!
-Καληνύχτα!είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.
Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριού...

Σάγαπαω τοσο πια...

Η μοναξιά είναι από χώμα..

Η αγάπη δεν είναι κατα περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Όχι καλή μου αγάπη, εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται κι εγώ τώρα μεταλλάσσω τον απάνθρωπο έρωτά μου, σε αγάπη φιλάνθρωπη.

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

Συγνωμη που δεν μπορεσα...

καθως κοιταζα τα ματια σου εβλεπα εναν κοσμο διαφορετικο....δεν ειχε κακια παρα μονο καλοσυνη...ολα αλλαζαν μεσα απο τα ματια σου...οι ανθρωποι ηταν καλοι.... δεν ειχαν κακια μεσα τους....ηθελαν μονο το καλο και επειπε καθε ιχνος εγωισμου και παραφροσυνης...μου εμαθες τοσα πολλα...με εκανες να νιωθω καλυτερος ανθρωπος...

Μα τα ματια αυτα χαθηκαν και μαζι τους χαθηκε και ο παραδεισος που ζουσα...πρεπει να μαθω να ζω ξανα σε αυτον τον ασχημο κοσμο που ολοι σκεφτονται μονο την παρτη τους ...και δυστυχως χωρις το μεγαλυτερο μου στηριγμα..εσενα.....σε ευχαριστω που μου εδειξες τον παραδεισο....συγνωμη που δεν μπορεσα να σε ακολουθησω...994 <3



Αγάπη, αγάπη, αγάπη μια λέξη που πολλοί άνθρωποι λένε τόσο απλά χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά είναι. Ψάχνουν να βρουν ένα συναίσθημα τόσο δυνατό και τόσο αληθινό μέσα στο μίσος και στην κακία των ανθρώπων που δεν ερωτεύτηκαν ποτέ γιατί αν είχαν νιώσει κάτι έστω για ένα λεπτό τώρα δεν θα υπήρχε μίσος! Αγάπη είναι κάτι μαγικό που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που σε βλέπει να ονειροπολείς. Αγάπη είναι να βλέπεις το άλλο σου μισό και να σε πιάνει ένας κόμπος στην καρδιά χωρίς να ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Να τον κοιτάζεις στα μάτια και να βυθίζεσαι στον παράδεισο της καρδιάς του, να τον φιλάς και να νιώθεις ότι αυτή η στιγμή δεν θα τελειώσει ποτέ, ότι αυτό το υπέροχο όνειρο που σε σαγηνεύει και σε παρασύρει στα μονοπάτια του μυαλού του, θα κρατήσει μια ζωή γεμάτη εμπιστοσύνη και δύναμη για να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο...

'Ερωτας.!

Ερωτα!βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά,
λαβώνεις κάθε αρετή!
Μα όταν ανάλαφρα περνάς πνοή ελπιδοφόρα!
Κανείς Θεός καμιά Θεά δεν φέρνει τέτοια δώρα!
Κυρά του Ερωτά μου μη με συνοδεύεις
δώσ'μου τη σύνεση Θεά την ήμερη απόλεμη στοργή
Δώσε μου δώρο λιγοστό ότι ήρεμο και ότι γνωστό
όχι όσον έρωτα ποθώ μα όσο αντέχω.

Γράμμα λήθης…

Γλυκέ μου, Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων… Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ μου» και το «Αγάπη μου»… Δεν σου γράφω όμως γι’ αυτό. Δεν θέλω αυτό το γράμμα να είναι μια οδυνηρή ενθύμηση του πόσο σ’ αγάπησα. Θέλω να είναι μια δήλωση για το πόσο μου λείπεις. Και πόσο πονάει το ότι αρχίζω να ξεχνάω. Ναι, γλυκέ μου. Αρχίζω να ξεχνάω! Είναι αδιανόητο, δεν είναι; Εγώ, που έχω μνήμη ελέφαντα, αρχίζω να ξεχνάω εσένα! Πάω να τρελαθώ. Πίστευα ότι η απουσία σου θα ήταν γλυκιά όσο σε κρατούσε κοντά μου η μνήμη. Και ήταν. Μέχρι σήμερα, η απουσία σου δεν ήταν για μένα βασανιστήριο. Δεν πονούσα! Δεν πονούσα επειδή σε είχα δίπλα μου. Έβλεπα ακόμα τα ρούχα σου στην ντουλάπα, το βαθούλωμά στην δική σου πλευρά του κρεβατιού, τις σημειώσεις σoυ εδώ και κει. Μύριζα την κολόνια σου μέσα στο σπίτι, στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, έτσι όπως την σκορπούσες όταν έφευγες βιαστικός το πρωί. Γευόμουν ακόμα τις δικές σου γεύσεις, αφού μαγείρευα πεισματικά μόνο τα αγαπημένα σου φαγητά και μόνο όσα με έμαθες εσύ να μαγειρεύω. Άκουγα τα δικά σου cd, τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα, τη δική σου φωνή κάθε φορά που απαντούσα το τηλέφωνο. Ένιωθα ακόμα τα χέρια σου γύρω μου, την ανάσα σου στο λαιμό μου, όπως την τελευταία φορά που μ’ αγκάλιασες… Και δεν μου έλειπες… Σήμερα όμως κατάλαβα ότι δεν είσαι πια εδώ. Δεν υπάρχουν ρούχα σου στην ντουλάπα. Δεν μου άφησες ούτε καν ένα παλιό πουκάμισο, να το φοράω και να παρηγοριέμαι. Δεν έχει νόημα να ψάχνω για τη μυρωδιά της κολόνιας σου μέσα στο σπίτι. Και ένα μπουκάλι ολόκληρο να σκορπίσω, δεν πρόκειται να μυρίζει όπως εσύ. Κι αν μαγειρεύω ακόμα τα φαγητά σου, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω, τι μπαίνει εδώ, τι εκεί και με ποιο κρασί συνδυάζεται το κάθε πιάτο. Και κάθε φορά που απαντώ στο τηλέφωνο δεν είσαι εσύ, κι εκνευρίζεται ο αδελφός μου όταν τον φωνάζω με το όνομά σου. Ίσως και το να εξακολουθώ να νοσταλγώ το αγκάλιασμά σου να είναι ανούσιο. Δεν πρόκειται να σε φέρει πίσω! Ίσως τίποτα να μην πρόκειται να σε φέρει πίσω. Και ίσως να μη χρειάζεται να γυρίσεις. Αν ξεχνώ τόσο εύκολα όσα ζήσαμε, τότε όλα είναι δυνατά. Ακόμα και το να σε ξεχάσω! Ήδη δεν θυμάμαι πολλά, όπως το αν προτιμούσες το νερό χλιαρό ή όσο πιο ζεστό γίνεται στο πρωινό σου μπάνιο και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Μάλλον στάσου. Με προτιμούσες με τα μαλλιά λυτά. Αυτό το θυμάμαι. Όπως θυμάμαι και τόσα άλλα. Έπινες τον καφέ σκέτο, χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη. Προτιμούσες την αριστερή πλευρά του κρεβατιού, δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί. Διάβαζες μανιωδώς και τα πάντα. Κάπνιζες εκείνα τα συγκεκριμένα τσιγάρα. Τίποτα άλλο. Πάλι καλά. Έτσι δεν άγγιζες ποτέ τα δικά μου. Λάτρευες τη θάλασσα. Αν ήταν δυνατό θα ήθελες να μείνουμε για πάντα στο νησί… Άραγε εκείνη έχει σπίτι σε νησί για να κάθεστε μαζί στη βεράντα και να βλέπετε τη θάλασσα; Καταρχήν υπάρχει «Εκείνη»; Έφυγες για κάποια άλλη ή απλά δεν ήθελες εμένα; Με έχεις αντικαταστήσει; Είσαι ευτυχισμένος; Είναι έστω η ζωή σου υποφερτή; Η δική μου δεν είναι. Όχι πια. Νόμιζα ότι αυτό που ζήσαμε θα ήταν παντοτινό. Ίσως να είχα λάθος. Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα πια. Είμαι σίγουρη μόνο ότι τις μέρες που έζησα δίπλα σου, θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου. Κι είναι πολλές. Δεν αφήνουν χώρο για πολλά άλλα πράγματα… Η καρδιά μου είναι γεμάτη από σένα. Ο Oscar Wilde λέει πως οι καρδιές είναι καμωμένες για να συντρίβονται… Όχι η δική μου. Η δική μου φτιάχτηκε μόνο για να αγαπά. Και σε προκαλώ, αν πιστεύεις ότι κι εσύ μπορείς να αγαπήσεις, γύρνα. Γύρνα, αν μπορείς να σταθείς απέναντί μου. Γύρνα! Το ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, εδώ θα γυρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ξέχασες εδώ την πιο πολύτιμή σου αποσκευή. Ψάξε και θα καταλάβεις τι ξέχασες στο σπίτι μου. Θα σε περιμένω να γυρίσεις. Παντοτινά δική σου.
''Από το συρτάρι της Queen Elisabeth''

Στιγμές απο το Φεισμπουκ...ρητά...

Τίποτα δεν χάνεται αν λίγο έχει ζήσει...
I'm someone who's not gonna stop looking for love just because i lost it.
Με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή...

kai eipe pote sou mhn koitas ton allon mes sta matia... giati kathreftis ginesai.... kai oloi se span kommatia..
''θα σ'γαπω σαν σταγονες απο τα ματια μου...''
δεν θελω να μου λες να προσεχω ..να εισαι εδω να με προσεχεις EΣΥ.......!!!!
-Είπες πολλά, τόσα πολλά, πώς τα θυμάμαι
ήταν τα λόγια σου βαριά πόσο λυπάμαι
Είπες πολλά κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια
αυτά τα μάτια που με τσάκιζαν κομμάτια-
*[ Να σαι καλα εκει ψηλα.!♥]
http://www.youtube.com/watch?v=7jGw3QXsnTY
I'd swear, He's watching me
Guiding me through hard times...*
{{{Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονaώ μα βαθιά θα πονώ}}}
Eκανες τις επιλογες σου ...θα σε κραταω κρυμενο καπου εκει μεσα...στην καρδια...η μαλλον σε οτιι εχει απομεινει απο εκεινη...

♥ Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.♥

http://www.youtube.com/watch?v=yoAPw-eJuYo
[Αν ποτε καταλαβεις τι θελω να σου πω με αυτο το τραγουδι..ελα παρε με αγκαλια μη πεις τιποτα...μονο μια λεξη και πισω στα παλια...]♥ 994

Άλλοι από θύματα γίνονται θύτες και καμιά φορά πληγώνουν χειρότερα απ’ ό,τι έχουν πληγωθεί, άλλοι παραμένουν βουβοί και κρατάνε το δηλητήριο για τον εαυτό τους και άλλοι-λίγοι- βγαίνουν με την πληγή τους στον δρόμο, προσπαθούν να την κάνουν δύναμη και να κερδίσουν την αγάπη που τους λείπει...

http://www.youtube.com/watch?v=3qNXHPt-PvU&feature=rec-LGOUT-exp_fresh+div-1r-8-HM
Κι αν μ' αγαπάς
Κι αν με θυμάσαι
Δεν σ' έχω πια
Είσαι μακριά
Όπου και να'σαι
Σ' άλλη τροχιά
Σ' άλλη αγκαλιά

Μη με ονειρευτείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ'αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ
Μη μ' επιθυμείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ' αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ



Φίλοι ειναι τα αδερφια που επιλεγουμε!♥

http://www.youtube.com/watch?v=5CTcalodBQM
[994]♥♥♥
Οι έρωτες δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται για να μπορούν κρυφά να κοροιδεύουν τον καιρό...