Κατερινα Σιαπαντα Yπαρχει και αλλος τροπος

Να ξερεις μαγκα δεν μετρας..

Σ'έχω βρει και σε χάνω-Νατάσσα Μποφίλιου

Εχεις γινει συνηθεια και το μονιμο θεμα...Καποιες νυχτες σους δρομους σε τρακαρω τυχαια...ειναι αμαξια οι μονοι και οι σχεσεις τροχαια...

Σαν σημερα πριν ενα χρονο...καπως ετσι...Γραμμα διχως παραληπτη..

 Ένα γράμμα που πλέον είναι παρελθόν αλλά θέλω να το μοιραστώ ακριβώς για να μπορέσω να πετάξω πάλι..


Ειλικρινά δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να σε φέρω κοντά μου, μου λείπεις πολύ. Κι αν έκανα προσπάθειες να σε ξεχάσω... Αδύνατον! Όσο περνάει ο καιρός σε νιώθω όλο και περισσότερο κοντά μου, νιώθω ένα ισχυρό δέσιμο ανάμεσά μας που δεν μπορεί να σπάσει με τίποτα κι εύχομαι τα όνειρά μου να βγουν αληθινά και να νιώθεις κι εσύ το ίδιο. Δεν ξέρω πώς να επικοινωνήσω μαζί σου, φοβάμαι πολύ ότι πλέον θα έχεις φύγει κι αυτό είναι αρκετά οδυνηρό και δεν ξέρω τι να κάνω για να σε σβήσω εντελώς από τη μνήμη μου, αλλά μάλλον είμαι καταδικασμένη να σε σκέφτομαι συνέχεια με μια γλυκιά νοσταλγία που κόβει την καρδιά μου στα δυο και σου δίνει το ένα κομμάτι γιατί σου ανήκει, ενώ το άλλο μου υπενθυμίζει συνεχώς τα λάθη μας, τους φόβους μας και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας. 
Απλά, ξέρεις, ποτέ δεν πίστεψα πως μπορούσες να με αγαπήσεις τόσο πολύ  γιατί ποτέ δεν είχα γνωρίσει τόσο συναισθηματικό άτομο και μετανιώνω κάθε ώρα και στιγμή που σε πλήγωσα. Συγγνώμη σου λέω και είναι λίγη, δεν αρκεί. Μπροστά στην απώλεια που νιώθω τα λόγια μου φτωχαίνουν, χάνονται. Μου 'χουν μείνει τα τραγούδια σου, μ' αυτά κυλούν οι μέρες μου και με κάνουν χίλια κομμάτια. Μου 'χει μείνει η αμφιβολία και η περιέργεια να μάθω τι έκανες, τι είπες και πώς αντέδρασες διαβάζοντας τα γράμματα μου... Αν τα διάβασες... Κι αν τα διάβασες, αν τα κρατάς ακόμη και τι σημαίνουν για σένα. Τις κινήσεις που έκανες εσύ κι εγώ φοβήθηκα μην είναι ψέμα, τις έκανα εγώ σε σένα πολύ αργότερα και με πιο έμμεσο τρόπο. Ας ήξερα μόνο τι νιώθεις για μένα τώρα... Όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Φοβάμαι πολύ, ακόμα και τώρα, όπως και τότε. Αυτή είναι η λέξη, το συναίσθημα. Φόβος. Φόβος και ανασφάλεια.
Σε λίγες μέρες είναι ένας χρόνος από τότε που ήμασταν μαζί.Θα την τιμήσω αυτή τη μέρα.Θα πάω στο μέρος που είχαμε ραντεβού τότε και θα σε περιμένω..Μέχρι τις 11 εκεί θα είμαι...Δεν περιμένω πια τίποτα απλά θα θυμηθώ εκείνη τη μέρα θα νοστάλγησω εκείνες τις στιγμές.
 Θα σε θυμάμαι πάντα. 
Σ' ευχαριστώ που μ' αγάπησες. Σ' ευχαριστώ που ένιωσες για μένα πράγματα που περίμενα χρόνια να τα νιώσουν άλλοι για μένα. Δε θα το ξεχάσω ποτέ. Σε κρατώ στο νου μου ακόμα σαν τριαντάφυλλο στο στόμα,.Θα τα πούμε και πάλι στα όνειρά μου, για τα δικά σου δεν ξέρω. Να σ' έχει ο Θεός καλά. Μέσα απ' την ψυχή μου να 'σαι ευτυχισμένος. Πολλά φιλιά..
Το μικρό σου...

ΔΑΚΗΣ - ΟΝΕΙΡΑ stixoi

Ξέρεις 
Πέρασε ένας χρόνος από τότε 
Κι όμως ακόμα σε θυμάμαι 
Θυμάμαι κάθε φορά 
Που ξαπλωμένοι στην καυτή άμμο 
Η ματιά σου έσμιγε με την δική μου 
Και τότε έγερνες δειλά 
Το κεφάλι σου στον ώμο μου 
Κι εγώ σ΄έσφιγγα στην αγκαλιά μου 
Θυμάμαι κάθε φορά 
Που σμίγανε τα χείλη μας 
Και σε φιλούσα και με φιλούσες 
Κι εγώ τότε εγώ 
Έκανα όνειρα 


Όνειρα 
Πουλιά μου ταξιδιάρικα 
Φύγατε νωρίς νωρίς 
Η χειμωνιά μη σας βρει 
Κι έμεινα 
Μονάχος δίχως όνειρα 
Μόνο μου με βρήκε η βροχή 


Μόνο μου με βρήκε η βροχή 
Αφού δεν είσαι πια κοντά μου 
Κι αναρωτιέμαι αν καμιά φορά 
Κι εσύ με θυμάσαι 
Προσπαθώ να σε ξεχάσω 
Αλλά δεν μπορώ 
Όλα γύρω μου θυμίζουν εσένα 
Εσένα π'αγάπησα 
Εσένα π'αγαπώ 
Εσένα που χωρίς να σκεφτείς τίποτα 
Πήρες τα όνειρά μου κι έφυγες 
Έφυγες μακρυά 


Έφυγες 
Και χάθηκες σαν σύννεφο 
Έσβησες σαν όνειρο 
Που το πρωί ξεψυχά 
Άπλωσα 
Τα χέρια μα δεν σ΄έφτασα 
Κι έκλαψα για πρώτη φορά 

ΔΑΚΗΣ - ΟΝΕΙΡΑ

...Only this way...

Αν υπάρχω θα σε θυμάμαι..

Και αν χαθώ.. Μη με ξεχνάς..

Σ'αγαπώ κρυφά..

Μέσα μου..

Αφιερωμένο εξαιρετικά....

Το Καλύτερο Ψέμα - Μιχάλης Χατζηγιάννης

Πες μου ακομα ενα ψεμα το εχω αναγκη σε παρακαλω να μου ξεγελασεις το μυαλο...

Απ' της ψυχής μου το ιερό ως της ζωής μου το μπουρδέλο χτίσε μια γέφυρα να πάω και να 'ρθω

Μαλακιες....!!!!!!Ε δεν μπορω αλλο...
Μια καταιγηδα συναισθηματων ερχεται φευγει και γω ακομα εκει.Περιμενω...αλλα τι περιμενω ουτε και γω η ιδια δεν ξερω.Αλλα η ουσια ειναι μια...η ζωη μου εχει γινει ενα πολυ καλοφημισμενο μπουρδελο.Μπες βγες συνεχεια οι ανθρωποι φευγουνε ερχονται αφηνουν και περνουν και ολα με τοσο γρηγορο ρυθμο η εγω εχω αλλαξει η κοσμος...αν και μαλλον εγω αλλαζω!Μαλλον ηρθε η ωρα να μεγαλωσω επιτελους αρκετα οι χαζες σκεψεις ρεαλιστρια πρεπει να γινω.Λιγοι οι ''καλοι''αν θρωποι γυρω μου πολλοι οι ''κακοι'' και αρκετοι αδιαφοροι...Ελεος οτι ειναι να γινει ας γινει και γω εδω θα ειμαι δεν κουνιεμαι ολα αξιζει να τα ζουμε καλα και καλα αλλωστε σημασια εχουν οι στηγμες !!!
Οσο κι αν αλλαξω ομως ενα σου λεω την καληνυχτα ακομα θα στην λεω...καθε βραδυ κι ας μην απαντας κι ας νομιζεις πως ειμαι αλλιως εγω εκει.!Καλο απογευμα!

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω

Και περιμενω...

Λιγες μερες μενουν ακομα ...και θα φτασει και εκεινη η μερα...Περιμενω πως και πως να παω εκει να σε περιμενω να μενω με την ελπιδα πως μπορει να περασεις...γιατι ισως ακομα να θες να με δεις για λιγα μονο λεπτα να θυμηθεις τι ζησαμε...και απλως περιμενω...