Κάπως έτσι τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα....

28 Ιουνίου 2010...

Μετά από 95 μέρες σε είδα επιτέλους!Με χαιρέτισες και με φίλησες...Τα μάτια μας λέγανε όσα εμείς δεν μπορούσαμε να πούμε με λέξεις.Σ'αγαπώ αυτό ήθελα να φωνάξω...ΔΥΝΑΤΑ...κι όμως δεν το έκανα.Το κατάλαβες όμως...

Τα μάτια σου με κοιτούσαν.Σε ένιωθα τόσο βαθιά μέσα μου...Λες και δεν είχε περάσει μια μέρα από τότε λες και μ'αγαπούσες ακόμα ...Μα τι λέω?Μ'αγαπάς!!!!!Το ένιωσα...μ'αγαπάς....!!!

Σε ακούμπησα,σε ένιωσα,σε κοίταξα,όλα αληθινά...όχι όπως τα όνειρα που έβλεπα αυτές τις μέρες...Και γυρίζοντας σπίτι σκεφτόμουν μόνο ΕΝΑ πράγμα.Πότε θα σε ξαναδώ?Αυτό δεν το ήξερα...ήξερα όμως ένα πράγμα..όποτε και να σε ξανάβλεπα θα σ'αγαπούσα ΑΚΟΜΑ....

Εγώ είμαι κάπως έτσι...

Αγαπητέ άγνωστε ή γνωστέ,....

Κάπως έτσι είμαι εγώ....ανοίγομαι εύκολα και μετά ...; Ξέρεις το μετανιώνω πικρά....

Δεν είμαι ευκολόπιστη απλώς εμπιστεύομαι πολύ εύκολα τους ανθρώπους...

Προτιμώ όταν έχω κάτι σημαντικό να πω να το πω μέσω γραμμάτων έτσι εκφράζομαι πιο εύκολα...μα μερικοί δεν εκτιμάν την εμπιστοσύνη που τους δείχνω και μου δείχνουν τον χειρότερο εαυτό τους...αλλά δεν τους κρίνω είμαι σίγουρη κάποια μέρα θα καταλάβουν ... Απλώς εύχομαι τα καλύτερα σε αυτούς τους ανθρώπους...

Είπες πολλά

Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
Μουσική: Σάκης Τσιλίκης
Πρώτη εκτέλεση: Αλέκα Κανελλίδου

Είπες πως άλλη μαργαρίτα κι αν μαδήσω
το 'μ' αγαπάς , δε μ' αγαπάς' να μη ρωτήσω
Είπες ξανά το λεύκωμα αν ξεφυλλίσω
το όνομά σου απ' τις σελίδες του να σβήσω

Είπες πολλά, τόσα πολλά, πώς τα θυμάμαι
ήταν τα λόγια σου βαριά πόσο λυπάμαι
Είπες πολλά κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια
αυτά τα μάτια που με τσάκιζαν κομμάτια

Είπες να βρω τα γράμματά σου, να τα κάψω
για κάθε ανάμνηση δική σου να μην ψάξω
Είπες να μη σε καρτερώ πια να γυρίσεις
και μια καινούργια, ναι, ζωή πως θες ν΄ αρχίσεις

Πέρασα πολλά αλλά τελικά τα περάσαμε μαζί...

Όλο αυτόν τον καιρό νόμιζα πως μόνο εγώ πονούσα για τη δικιά μας ιστορία αλλά τελικά εσύ πόνεσες πιο πολύ καρδιά μου....Εγώ τελικά ξαναβρήκα δυνάμεις και ένιωσα πάλι ενώ εσύ ακόμα είσαι άλλος έχεις χάσει τον εαυτό σου...Πόσο θέλω να έρθω να σου πω ότι ακόμα σ'αγαπώ και πως δεν ξέχασα τίποτα καρδιά μου...Τίποτα...

Κικὴ Δημουλᾶ

Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

Κικὴ Δημουλᾶ

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Μόνη, ἐντελῶς μόνη,
περπατῶ στὸ δρόμο
καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:
Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση
ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό...

Σὲ λίγο ἡ νύχτα,
κρατώντας τοὺς ἀμφορεῖς τοῦ μυστηρίου,
τῶν ἰδιοτήτων της ἐπαίρετο,
ὅταν τὸ ρεμβῶδες μάτι της, τὸ φεγγάρι,
ἕνα ἀπρόδεκτο, λαθραῖο σύννεφο, πάτησε
καὶ τὴν τύφλωσε.

Τοῦ ἀτυχήματος τούτου
ἐπωφελήθηκε
κάποιος παράξενος κατάσκοπος
-τὸ μεσονύχτιο ὑποπτεύονται-
τὸ σύμπαν πυροβόλησε
καὶ τὸ ἄφησε ἀκίνητο...

Μετὰ ἀπὸ τέτοια γεγονότα,
τὸ γεγονὸς πὼς εἶμαι πάλι μόνη
παρελείφθη.

Κάτι στιγμές σαν και αυτές είναι δύσκολο να κρατήσεις αποστάσεις από το παρελθόν...

Και έρχονται κάτι στιγμές που σε πιάνουν σκέψεις βαθιές και αναρωτιέσαι και θυμάσαι τι έχεις ζήσει...τότε μετράς ζυγίζεις και αποφασίζεις ...καταλήγεις στο ποίοι άξιζαν και τι άξιζαν από τη ζωή σου...και ίσως μετανιώσεις για πράγματα που έδωσες ή για άλλα που κράτησες ...όπως και να έχει πότε δεν είναι αργά για να μετανιώσεις....!!Αρκεί να ξέρεις τι θέλεις...

Μόνο για κείνη μη μου λες

Αν έρθεις απ'το σπίτι τα χαράματα
θα έχω το κλειδί πανω στην πόρτα
Αν θέλεις θα γκρεμισουμε τα φραγματα
δυο ταχυδρόμοι που ξεχάστηκαν στη βόλτα

Πες μου, πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι στις γιορτές
Πες μου, πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι στις γιορτές
Μόνο για κείνη μη μου λες
Μόνο για κείνη μη μου λες
Την έχω κλείσει μες στο χθές
Την έχω κλείσει μες στο χθές
Μόνο για κείνη μη μου λες

Αν έρθεις απ' το σπίτι τα χαράματα
να πεις τις πιο καλές σου ιστορίες
αυτές που ζωντανεύουνε τ'αγάλματα
και κατεβάζουν τα ρολά στις απορίες

Πες μου, πες μου αν θέλεις
τι φοβάσαι στις γιορτές
Πες μου, πες μου αν θέλεις
τι φοβάσαι στις γιορτές
Μόνο για κείνον μη μου λες
Μόνο για κείνον μη μου λες
Μόνο για κείνον μη μου λες

Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ & Θεοδοσία Τσάτσου ( Ντουέτο )

...Για να μαθαίνεις....

Μάθε να ελπίζεις, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Μάθε να κάνεις όνειρα στ' αστέρια.
Μάθε να γεύεσαι κάθε στιγμή κι ας ξέρεις ότι περνά και χάνεται στο χρόνο.
Μάθε να ζεις απλά στο δικό σου κόσμο.
Μάθε ν' αγαπάς τον εαυτό σου και μετά τους άλλους
και ανάμεσά τους ξεχώρισε μια θέση γι' αυτόν, τον παντοτινό έρωτά σου!

Και όλα αυτά αληθινά

Κάθομαι και σε σκέφτομαι και ένα κύμα συναισθημάτων με παρασέρνει σε μία δίνη που δεν προσπαθώ να ξεφύγω αλλά αφήνομαι να με πάει σε μονοπάτια ονειρικά, σε κήπους με ανθισμένα λουλούδια.
Εάν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???

Αφήνω την φαντασία μου να ταξιδεύει και σκέφτομαι εσένα, μας βλέπω να χορεύουμε αγκαλιασμένοι σφιχτά σε μία παραλία κάτω από τους ήχους μίας φανταστικής μουσικής με ορχήστρα τα κύματα και τον άνεμο και μαέστρο ένα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα που μας στολίζει σαν πέπλο με ένα χρυσοκόκκινο φως και εμείς εκεί.... να χορεύουμε αγκαλιασμένοι σφιχτά, χαμένοι στην μαγεία που μας χαρίζεται απλόχερα....
Εάν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???

Κοιτάζω μία φωτογραφία σου και στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η στιγμή που απεικονίζεται μπροστά μου σε ένα χαρτί που όμως σημαίνει πολλά περισσότερα και είναι σαν να είσαι δίπλα μου, να σπας την μοναξιά μου και να μου στολίζεις με ένα χαμόγελο το πρόσωπο μου σε αυτή την σκέψη. Και πιάνω την φωτογραφία σαν να θέλω να την προστατέψω από κάτι σαν να πιάνω κάτι πολύτιμο και είσαι τόσο ζωντανός εκείνη την στιγμή, σαν να νιώθω την ανάσα σου στον λαιμό μου όταν σε αγκαλιάζω..
Εάν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???

Σε σκέφτομαι και πολλές φορές τα συναισθήματα είναι τόσο περίπλοκα, πολλές φορές κάποιο δάκρυ κυλάει στο μάγουλο μου και είναι τόσο περίεργο... είναι δάκρυ χαράς ίσως και φόβου συνάμα... ντρέπομαι λίγο που αντιδράω έτσι όμως δεν με βλέπει κανένας... νιώθω τόσο ευαίσθητος και αυτό είναι που με φοβίζει, νιώθω όμως και τόσο τυχερος που μπορώ και νιώθω....
Εάν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???

Φαντάζομαι πολλές φορές εμάς, με παιδιά και να χορεύουμε όλοι μαζί κάτω από τους ήχους ενός κομματιού τον scorpion, είμαστε ιδρωμένοι και γελάμε όλοι μας πολύ, γελάμε, αγκαλιαζόμαστε, πέφτουμε χάμω στο πάτωμα και δάκρυα έχουν γεμίσει τα μάτια μας από τα γέλια.
Και γελάω κι εγώ στην σκέψη και ένα δάκρυ χαράς κυλάει από τα μάτια μου.
Εάν αυτό δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???

Με τρομάζει η σκέψη ότι όλα αυτά μπορεί να τα νιώθω μόνoς μου, ότι εσύ κάθεσαι κάπου στην άκρη, βλέπεις τις σκέψεις μου και ένα χαμόγελο ειρωνίας διαγράφεται στο πρόσωπο σου, ότι αρπάζεις ένα πινέλο βουτηγμένο σε γκρι μπογιά και καταστρέφεις τον πίνακα που είχα γεμίσει με χρώματα που πηγάζανε από τις σκέψεις μου....
Εάν αυτός ο φόβος δεν είναι αγάπη, τότε τι είναι...???