Μιχάλης Χατζηγιάννης - Μοιάζουμε

...

 Ποτέ δεν ζήτησα παράλογα πράγματα.Ούτε αδύνατα.Δύσκολα ναι.Αλλά έτσι είμαι.Και δεν αλλάζω.Κυνηγάω στόχους και φιλοδοξίες μέχρι τέλους.Γιατί με αυτά ζω.Έχω πολύ υπομονή και το ξέρεις.Θα κερδίσω.

Αυτή είναι η ζωή μου

Κάθε πρωί θα με δεις να δίνω στο εαυτό μου δέκα δευτερόλεπτα για να καταλάβω που βρίσκομαι και γιατί. Ακολουθούν πέντε δευτερόλεπτα για να αποδεχτώ την ολοκληρωτική μου ανικανότητα για οποιαδήποτε εργασία.
Η συνειδητοποίηση της τραγικής οικονομικής μου κατάστασης είναι ακαριαία, γεγονός που με βοηθά να κερδίσω χρόνο και να τον αφιερώσω στα ψάρια μου. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να τους πω τα πάντα για την ζωή μου .. Όμως ακόμα και να μην ήταν κουφά, η μνήμη τους δεν διαρκεί πάνω από τρία δευτερόλεπτα, όσο μια βόλτα μέσα στην γυάλα. Ίσως για αυτό στα μάτια τους μπορώ να δω ολόκληρη την ζωή μου, ένας επαναλαμβανόμενος στροβιλισμός, ένα χαρούμενο τίποτα. Αυτές είναι οι πρώτες στιγμές της ημέρας που έρχεται να με σώσει η έμπνευση.
Ο κόσμος βασίζεται στο χάος και εγώ θα το διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική σειρά ...
Αυτή είναι η ζωή μου, συνεννοηθήκαμε? ...

Φτηνά τσιγάρα (Ρένος Χαραλαμπίδης, 2000)

«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη. Σα μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια...Έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι.
Είμαι απ' αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα.»

Κατι αρχιζει...

Ειναι θλιβερο οταν οι ανθρωποι που αγαπας και ειναι διπλα σου δεν σε αγαπουν...
Τι τους ώθησε σε αυτο δεν ρωτω καν,δεν με ενδιαφερει κατα πολυ τωρα πια το πως νιωθουν αλλωστε με ειχαν προειδοποιησει αρκετες φορες οτι δεν αγαπουν αυτοι οι ''ανθρωποι'' απλα πιστευω πως καποιοι αλλαζουν αλλα εκανα λαθος.Καλο ειναι να μαθαινουμε απο τα λαθοι μας και να μην τα ξανακανουμε.Καποιοι κοιτανε το συμφερον τους αθλιο φαινομενο και συχνο θα ελεγα,δικαιολογια φυσικα δεν μπορω να βρω πανω σε αυτο.
Αφηνω λοιπον ετσι να υπαρχουν απλως στη ζωη μου αυτοι οι ανθρωποι γιατι δεν εχω μαθει να πεταω τα ''σκουπιδια'' απο τη ζωη μου,απλως τους αφηνω να μενουν εκει άθικτοι απο τη ζωη σε ενα πελαγος θλιβερο μαναξιας,γιατι κι ας μη το ξερουν στην πραγματικοτητα μονοι ειναι!.
Ομως κατι αλλαζει,χτες σκεφτομουν τι θα εκανα με αυτα τα ατομα και η λυση ηρθε απο καποιον που δεν περιμενα, ευτυχως μου εδειξε τον δρομο.Κατι αλλαξε,κατι παει να αρχισει γνωρισα αυτα τα παιδια και τα ακουγα να μιλανε και συμφωνουσα τοσο πολυ μαζι τους.Οτι σκεφτομουν εγω μεσα στο μυαλο μου το ελεγαν αυτοι με λεξεις.
Ολοι απο δω και περα και γω μαζι θα ειμαστε αλλοι ανθρωποι οταν θα μπαινουμε εκει μεσα.Το μερος αυτο παραμυθενιο.Και πανω που ειχα αρχισει να πιστευω πως ο κοσμος ειχε σκοτωσει τα παραμυθια,κι ομως υπαρχουν και συχνα μυκνα θα ζουμε το δικο μας...Αλλωστε στη ζωη τιποτα δεν γινεται τυχαια,και αυτο το τηλεφώνημα ΔΕΝ ηταν τυχαιο ηταν την καταλληλη στιγμη εκει που επρεπε να ερθει.
Ευχαριστω λοιπον και ναι το υποσχομαι θα συνεχισω και ας ειναι το παραμυθι να μη βγει τελικα!Δεν με νοιαζει μου αρκει που γνωρισα τους χαρακτηρες του μαραμυθιου ειναι μονο η αρχη!

Kagela Pantou (full song) - Tzimmis Panousis

Και τα μυαλα στα καγελα...

Ολο το εθνος προσκυναει σωβρακα και φανελες...

Clint Mansell - Requiem for a Dream Remix

Κομματαρα απλα ομως αξιζει να δειτε και τη ταινια !

Αραγε...

Γίνεται να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι;

Γίνεται να αγαπάς χωρίς να λαχταράς να σ’ αγαπάει κι ο άλλος;

Όχι, όχι, είναι κερί το κορμί, η καρδιά, τα σπλάχνα.

Κερί που σφίγγει στο κρύο και που λιώνει και κυλάει σαν μέλι στη θαλπωρή.

Σχέσεις…

Η σχέση, η κάθε σχέση, δεν είναι ταινία βίντεο για να γυρίζει πίσω και να διορθώνουμε πληγές και λάθη.

Είναι ναρκοπέδιο και κάθε νάρκη που πατάμε βιαστικοί
ή αφηρημένοι ή παρασυρμένοι από την στιγμιαία έπαρση
όταν νιώθουμε πως έχουμε το πάνω χέρι,
κόβει κι από ένα μέλος στον συνοδοιπόρο μας.

Οι καιροί γυρνάνε και δεν είμαστε πάντα κυρίαρχοι,
όπως δεν είμαστε πάντα υπόδουλοι και ηττημένοι.
Και όταν μια νίκη δεν έχει υπολογίσει ίσα και τους δύο,
έρχεται η ώρα που γίνεται ήττα.
Μια σχέση ζητάει να είσαι παρών με όλη σου την ψυχή
για να οδηγήσει στην ευτυχία.

Ανέκαθεν ήθελα κάποιος να μου πει για ποιά αγάπη μιλάει
χωρίς να ακούει την καρδιά του άλλου, χωρίς να την σέβεται.
Για ποιά αγάπη μιλάει και τη φορτώνει με τα δικά του μόνο όνειρα.
Ποιά αγάπη φυλακίζει αντί να χαρίσει φτερά.

Ποιά αγάπη προστατεύει και συμμορφώνει πριν πει
“Γίνε αυτό που εσύ ορίζεις”.
Ποια αγάπη είναι αυτή που είναι τόσο μικρή;
Γιατί εμένα το δικό μου το μυαλό δεν τη χωράει, δεν τη χώρεσε ποτέ!
Ζήστε την, νιώστε την, μα μην τη λέτε έτσι!
Βρείτε μια άλλη λέξη να της δώσετε, γιατί αυτή η λέξη είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη για να την πιπιλίζετε αβασάνιστα.
Αυτή η λέξη σκίζει σιδερένιους τοίχους, σκίζει “εγώ”,
σκίζει ανασφάλειες, σκίζει μαθημένες λογικές προτού βγει στα χείλη!
Δεν είναι ότι περνάει από την καρδιά αγάπη…

Πηγή: Διαδύκτιο, Άγνωστος συντάκτης

Μοναξιά…

Μοναξιά είναι η απουσία προσώπων ή η έλλειψη του νιώθω;
Μήπως είναι ο πόνος ή το χάσιμο των δρόμων;
Βάθος, Επιφάνεια, Συναίσθημα, Αδιαφορία…
Ποια είναι άραγε η διαφορά τους;
Μήπως είναι τα είδωλα ενός καθρέφτη που σε κοιτούν αντίθετα απ’ ότι εσύ;
Ξέρω πονάς πολύ…
Σε νιώθω…
Μην αλλάξεις στο βωμό ενός ψεύτικου ειδώλου…
Σπάσε τον καθρέφτη και κοίτα τον ευατό σου κατάματα…

Τι κι αν κάποτε πίστευα ότι μοναξιά είναι η απουσία προσώπων; Τι κι αν υπάρχουν φορές που νομίζουμε πως έτσι είναι;

Στην πραγματικότητα κανείς δεν υποφέρει από μοναξιά.

Από σχέσεις υποφέρουμε ακόμα και εάν πρόκειται για αυτή με τον εαυτό μας.

Τελικά, όσο πιο κοντά έρχετε κανείς με κάποιο πρόσωπο, τόσο απομακρύνεται από τον εαυτό του…

…Και έρχετε η ώρα που αυτό το πρόσωπο φεύγει και δεν ξέρεις τι σου λείπει περισσότερο…

Ο εαυτός σου ή αυτός που έφυγε… ;