30 Δεκεμβριου 2010

Σε λιγες ωρες θα τελειωσει ο χρονος και λιγο πριν το τελος μετραω τις στιγμες μου,αυτες που χαρηκα,αυτες που λυπηθηκα,αυτες που νευριασα αλλα για αυτα ο=που ανισυχω περισοοτερο ειναι οι στιγμες που εχασα χωρις να το καταλαβω.Η ζωη ειναι απροβλεπτη , ποτε δεν ξερεις τι γινεται τη μια εισαι καλα και χαιρεσαι και την αλλη δεν ξερεις που θα σε βρει.Αν και μονο 16 χρονων πλεον σκεφτομαι πως η ζωη ειναι πολυ μικρη !!! Εγω ευτυχως εχω ζησει αρκετα εως τωρα.Εχω να κρατησω στιγμες απο ολες τις κατηγοριες που ανεφερα και λυπαμαι για τις χαμενες εκεινες στιγμες που δεν θα γυρισουν πισω για να μπορεσω να τις αξιοποιησω.δεν θελω να χασω αλλες στιγμες ο χαμενος χρονος ειναι πιο λυπητερος και απο τον λυπητερο.Και πλεον ξερω ποιοι ανθωποι με νοιαζονται πραγματικα και ειναι διπλα μου.Εμαθα και τι ειναι η αγαπη πως λειτουργει,βασικα πως λειτουργει δεν ειναι η καταλληλη λεξη αυτη η λεξη ειναι πως ολα ειναι απροβλεπτα και τιποτα σιγουρο στην αγαπη,οποιος θεωρησε κατι σιγουρο εχασε τα παντα γυρω απο αυτη και δεν εμαθε και τιποτα!Δεν θελω να μετανιωσω για πραγματα που δεν εκανα,καλυτερα να εχω τυψεις γιαυτα που εκανα παρα να μεινουν τα αποθημενα και να σκεφτομαι τι θα γινοταν αν τελικα ειχα κανει αυτα που ηθελα.Και τωρα αρχιζω και κανω ονειρα , η αισιοδοξια μπηκε μεσα μου απο το πρωτο κιολας φως της ημερας που αντικρισα σημερα!Αλλωστε το χαμογελο αισιοδοξιας ςιναι μεταδοτικο και καποιος πρεπει να κανει την αρχη ας ειμαι εγω λοιπον αυτη αλλωστε αξιζει στην καρδια μου αυτο το πραγμα να ειναι αισιοδοξα χαρουμενη γεματη ελπιδες ονειρα και αγαπη.Αυτη ειναι καρδια ενος τετοιου ανθρωπου που δυστυχως η ευτυχως δεν εχει περασει και λιγα εως τωρα...
  Η ζωη δεν ειναι ευκολη και το τελευταιο καιρο ζητουσα ενα στρηγμα και μαλλον σε λαθον ανθρωπους,οχι μονο στηριγμα δεν μου δωσανε αλλα με κανανε ''ξανα'' να φτασω πατω.Μα δεν πειραζει πρεπει να φτανεις κατω λενε για να μπορεις να σηκωθεις ξανα πανω και να θριαμβευσεις!Παμε προς τα πανω λοιπον!!!

29 Δεκεμβριου 2010

Και εμεινα εδω με τοσα ενδεχωμενα να παρατηρω τα αγορια τα επομενα...
Μου φερθηκε με τον ιδιο τροπο μ τοτε...Ο ιδιος ανθρωπος που ηταν τοτε,ο ιδιος που ηθελα να αγκαλιασω και δεν ηθελε,ο ιδιος που δεν ηθελε να με φιλήσει.Αυτος που ζητιανευα την αγαπη του...Αυτος που μετανιωσες το καλοκαιρι.Λυπαμαι!Οσο πιο πολυ μιλας για κατι τοσο πιο ευκολα χανετε η μαγεια του.Επειδη λοιπον εγω δεν θελω να σε χασω ουτε να χασω αυτα τα συναισθηματα για σενα γιαυτο και δεν θα ξαναμιλησω για σενα,σε κανεναν,μονο οταν θα φτανω στα ορια μου και θα εχω κοντα ανθρωπους που με καταλαβαινουν και με ακουν.Και συνεχιζω το ειχα ξαναπει αυτο,δεν θα ξαναμιλουσα για σενα αλλα μαλλον δεν μπορεσα να κρατησω τον λογο μου γιατι εμφανηστηκες ξαφνηκα!Ολα γινονατι για καποιο λογο και  ισως μαθω καποτε το λογο που εγιναν ολα αυτα σημερα.!Οταν ομως δεν εχεις την θεληση δεν γινεται τιποτα!Εγω αυτο ξερω.Μαλλον οπως φανηκε ΔΕΝ ηθελες δεν πειραζει ομως το εχω μαθει πλεον.Και ενταξει οτι νιωθω για σενα παει θα το κρυψω εκει μεσα μου βαθια πλεον και δεν θα υπαρχει πια εκει εξω στην επιφανεια αλλωστε πιο το νοημα πλεον να το λεω?Οι λεξεις χανουν το νοημα τους οταν τις επαναλαμβανουμε συχνα!Και στο ειπα δεν θα παψω ποτε...και θα αλλαξει τιποτα σε αυτο που νιωθω.Και οταν ερθει εκεινη η μερα αν ερθει εκεινη η μερα που θα μου πεις ΝΑΙ! θελω να ειμαστε μαζι ισως ξαναγυρισω σε εκεινον ''τον παραδεισο που με εδιωξε''και να η συνεχεια λοιπον...Η ζωη μου ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ θα το συνηθησω μην ανυσιχεις...Καληνυχτα...

Oi prwin - Natassa Mpofiliou

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου Όλοι οι πρώην μου πάνω στα χείλη μου αφήναν μια γεύση πρώιμου, κι οι συγκινήσεις που μου δίναν άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές με το ρολόι μου. Όλα τ' αγόρια μου μικρά φωτάκια από πλοία στη στεναχώρια μου βόλτα αργή στην παραλία λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές πέφτουν στα πόδια μου. Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα να παρατηρώ για πολύ καιρό τ' αμάξια τα ερχόμενα. Όλες οι σχέσεις μου μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα για τις εκθέσεις μου λόγια και πρόσωπα σε στοίβα, που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά στις υποθέσεις μου. Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους κι έμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα να παρατηρώ για πολύ καιρό τ' αγόρια τα επόμενα...

Kansas - Dust In The Wind

Kane Me - OtherView [Club Edition By ProIcons]

Αγαπαμε οσους μας πληγωνουν και πληγωνουμε αυτους που μας αγαπανε...

Οποιος ειπε πρωτος τουτη τη φραση σιγουρα θα ενιωθε οπως νιωθω και γω τωρα.Ενα κενο στη καρδια ενα τιποτα απο συναισθηματα και ρακος σωματικα.Και ολα αυτα μερα Χριστουγεννων.!Λες και επεσε πανω μου μια τεραστια βομβα νιωθω.Δεν περιμενα να μην απαντησει καν σε αυτο το απλο...Σ'αγαπω..αρα?..δεν ξερω τα συμπερασματα ας ειναι τελικα και ας παραμεινουν κρυφα στις ψυχες καποιων ανθρωπων.Νιωθω τοσα πολλα δεν εχω λογια να τα πω και ξαφνηκα και δευτερο χτυπημα κατω απο τη μεση υπουλα αλλα οχι και επιτηδες.Ερχεσαι εσυ και μου λες ολα αυτα που νιωθεις και γω αντιστοιχα νιωθω τα ιδια για καποιον αλλον.Σε νοιαζομαι αυτο δεν αλλαζει και σε αγαπαω σαν ανθρωπο εγω σε εκανα ετσι και να σου πω εισαι πιο ''ομορφος'' σαν ανθρωπος με αυτη τη συμπεριφορά.
Οσο για σενα φιλτατε που σημερα γιορτάζετε κιολας ενα εχω να σας πω...λυπαμαι...τοσο οσο λυπαμαι και τον εαυτο μου.Ειναι ευλογια θεου να σε αγαπανε τοσο πολυ και τοσο αγαθα με τοσο πραγματικα αισθηματα και σεις τι κανετε?το πετατε ετσι οπως το πεταω και γω ειμαστε στην ιδια θεση αλλα και οι δυο θα μετανιωσουμε και τοτε θα ειναι αργα...Καποια πραγματα απλως δεν γυρνανε γιατι δεν βρισκουν λογο να ζουν στη μιζερια στην οποια εσυ ο ιδιος φτιαχνεις αγνοοντας την αγαπη.Και οταν περασουν τα χρονια και οι  δυο θα νιωθουμε μονοι γιατι δεν αρπαξαμε την ευκαιρια που απλοχερα μας εδωσαν καποια ατομα.Μονο που εγω λεω να αλλαξω διαδρομη καταλαβα καπως αργα αλλα οχι αρκετα αργα θελω να πιστευω οτι καποια πραγματα καλο ειναι να μενουν εκει κρυφα θαμενα μεσα μας οταν ο αλλος δεν εχει μαθει να τα εκτιμαει.Δεν θα ακολουθησω τον δρομο σου μεγαλωσα προωρα και αυτο ειχε και ενα θετικο πανω του τωρα πλεον εμαθα και απο σενα και απο τα λαθη σου και δεν θα φηνω τιποτα ετσι πια.Σε λυπαμαι και πιο πολυ ομως λυπαμαι εμενα που ενω ολα μου ελεγαν να μη σε πιστεψω σε πιστεψα για ακομη μια φορα.Και αν εσυ το ονομαζεις μοιρα εγω το ονομαζω επιλογη και μαλιστα δικη σου μονο δικη σου επιλογη.Μονο που τις επιλογες μας αναγκαζομαστε να τις πληρωσουμε.Σου εδωσα οτι ειχα και σου μιλισα καθαρα δεν ηξερες ομως να επιλεγεις.Δεν σου ζητησα να εισαι μαζι μου καθε μερα.Απλα να μου δειχνεις αυτο που ελεγες και τελικα δεν ειπες την τελευταια φορα...εγω θα συνεχισω αλλωστε μικρη ειμαι ακομα[αλλη μια δικαολογια που χρησιμοποιω αυτο το καιρο για να ξεφυγω απο καταστασεις]και τη δυναμη εχω και τη θεληση και τον ελεγχο ...ελπιζω μονο να μην σε ξαναδω...λυπαμαι που το λεω αλλα η πληγη αυτη δεν θα κλεισει ποτε και θα γινεται χειροτερα αν σε βλεπω.Περιμενω πως και πως να περασω καπου αλλου ωστε να μην φοβαμαι να βγω μηπως και σε δω...καληνυχτα λοιπον...και Καλα Χριστουγεννα!!!!

Παμε ...!

Και να που οι μερες περνουν σιγα σιγα...περυσι τετοια εποχη δεν θυμαμαι καν τι εκανα...αλλα θα περασουν οι μερες το ξερω.Δεν θελω να χασω αλλους ανθρωπους απο τη ζωη μου.Εχουν αρχισει να μου λειπουν ηδη καποιοι που μπορει ποτε ισως να μην ημασταν κοντα αλλα τους θαυμαζα.Αραγε γιατι?Αφου ποτε δεν τους γνωρισα βαθια.Πως γινεται αυτο?Να μου λειπουν...
Θα ηθελα να μπορω να ειμαι κουνουπι να μπαινω στις ζωες των ανθρωπως χωρις να με αντιλαμβανονται και τοσο να κρυφακουω τι λενε οχι γιατι ειμαι περιεργη απλα μονο και μονο για την αληθεια.Αυτη παντα απο μικρη αναζητουσα την αληθεια μεσα στις ζωες των ανθωπων μεσα στη δικια μου ζωη.Θυμωνω και απελπιζομαι οταν μου λενε ψεματα γιατι δεν βρισκω τον λογο να γινεται κατι τετοιο..
Αυτα λοιπον ειχα να βγαλω και σημερα απο μεσα μου...Καλη υπολοιπη μερα...Να περνατε καλα!

Are you going to finish strong Nick Vujicic Greek

Αυτο ειναι αυτος ο ανθρωπος αξιζει που ζει αυτος χαιρετσαι τη ζωη του και εχει θεχτεί το δωρο τη ζωη !!!!

10 χρονια κι ομως πως περασαν ετσι..

Περασαν κιολας 10 χρονια...κι ομως σαν χτες μου φαινεται που με κρατουσες στην αγκαλια σου.Δεν θυμαμαι πολλα ημουν μικρη ποσο?Γυρω στα 6 μιση?Ναι ναι εκει.Μου εχεις λειψει τοσο πολυ...Το κακο της ιστοριας ειναι οτι δεν προλαβα καν να σε γνωρισω ως ανθρωπο.Σαν πατερα κατι θυμαμαι αλλα δεν σε γνωρισα δεν ξερω πως ησουν.Αραγε να ααγπυσες τη ζωη?Η απλα εζμπρωχνες στις μερες..Πως μιλουσες με τους γυρω σου?Και αν ειχα καποιο προβλημα θα με βοηθουσες?Αν ναι με ποιο τροπο?Ολο αυτα τρυγυρνανε στο μυαλο μου...ερωτησεις χωρις απαντησεις.μου λειπεις οχι γιατι εισαι εσυ αλλα γιατι δεν θυμαμαι πως να εχεις εναν πατερα.Να σε προστατευει να σε φυλαει και οταν παθεις κατι σοβαρο να τρεξει εκεινος.Μα δεν λυπαμαι τοσο η μαμα ηταν εκει μαζι μου παντου και στα ευκολα και στα δυσκολα με μεγαλωσε και ειμαι πια 16,5 ολοκληρη γυναικα.Με εμαθε τι ειναι η ζωη και πως να συνεχιζω...Την ειχα αναγκη πολυ και αυτη με ειχε...Ημασταν μονες μας...και ετσι ειμαστε ακομα.Σ'αγαπώ μπαμπα να εισαι παντα καλα εκει ψηλα και να με προσεχεις οσο μπορεις...Να ξερεις πως ειμαι περιφανη για σενα...Η κορη σου Τζενη...

Filippos Pliatsikas-polh xioni

Ισως να ζει η αγαπη μεθαυριο ισως περασουν και αυτοι οι χειμωνες...