Το δέντρο,το αστέρι και οι ευτυχισμένες στιγμές...

-Eίναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμες;

Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.Το δέντρο μόλις είχε κλέισει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί.Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

-Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες.Μόνο που... Να,οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους,Κι αυτό είναι,πως να στο πω,υπόθεση της καρδιάς.

-Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.

-Άσε με τώρα,νυστάζω.

-Πες μου,επέμενε τ'αστέρι.Πες μου μερικές.

-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς.Ενα ζευγάρι αθλητικά παπουτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη.Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής...Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...Καληνύχτα.Νυστάζω πολύ απόψε.

-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή.Και ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ'αγαπώ,πολυ!

-Καληνύχτα!είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.

Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριού...