10 χρονια κι ομως πως περασαν ετσι..

Περασαν κιολας 10 χρονια...κι ομως σαν χτες μου φαινεται που με κρατουσες στην αγκαλια σου.Δεν θυμαμαι πολλα ημουν μικρη ποσο?Γυρω στα 6 μιση?Ναι ναι εκει.Μου εχεις λειψει τοσο πολυ...Το κακο της ιστοριας ειναι οτι δεν προλαβα καν να σε γνωρισω ως ανθρωπο.Σαν πατερα κατι θυμαμαι αλλα δεν σε γνωρισα δεν ξερω πως ησουν.Αραγε να ααγπυσες τη ζωη?Η απλα εζμπρωχνες στις μερες..Πως μιλουσες με τους γυρω σου?Και αν ειχα καποιο προβλημα θα με βοηθουσες?Αν ναι με ποιο τροπο?Ολο αυτα τρυγυρνανε στο μυαλο μου...ερωτησεις χωρις απαντησεις.μου λειπεις οχι γιατι εισαι εσυ αλλα γιατι δεν θυμαμαι πως να εχεις εναν πατερα.Να σε προστατευει να σε φυλαει και οταν παθεις κατι σοβαρο να τρεξει εκεινος.Μα δεν λυπαμαι τοσο η μαμα ηταν εκει μαζι μου παντου και στα ευκολα και στα δυσκολα με μεγαλωσε και ειμαι πια 16,5 ολοκληρη γυναικα.Με εμαθε τι ειναι η ζωη και πως να συνεχιζω...Την ειχα αναγκη πολυ και αυτη με ειχε...Ημασταν μονες μας...και ετσι ειμαστε ακομα.Σ'αγαπώ μπαμπα να εισαι παντα καλα εκει ψηλα και να με προσεχεις οσο μπορεις...Να ξερεις πως ειμαι περιφανη για σενα...Η κορη σου Τζενη...

Filippos Pliatsikas-polh xioni

Ισως να ζει η αγαπη μεθαυριο ισως περασουν και αυτοι οι χειμωνες...

Δεν πειραζει καρδια μου....

Και να που είμαστε πάλι...Πάλι στα ίδια...μα δεν πειράζει εγώ θα ξέρω προσπάθησα να έρθεις κοντά μου.Με το ζόρι τίποτα δεν γίνεται το έχω μάθει πλέον άλλωστε αν ήθελες κάτι θα γινόταν.Κάρμα η όπως άλλο θες πες το όλα την ίδια κατάληξη έχουν.Κρίμα όμως ξέχασα να σε ρωτήσω εντελώς για κάποια πράγματα μάλλον γιατί είχα συνέχεια στο μυαλό μου ότι σε έχω για μερικές ώρες μόνο και έπρεπε να σε χορτάσω και ο χρονος που ειχαμε δεν εφτανε ουτε τα μισα να σου πω.
Καθομουν και τυχαια ειδα μια φωτογραφια μας απο αυτες που ειχα κρατησει.Αυτη η πρωτη μας φωτογραφια.Θυμασαι?Που να θυμασαι τωρα...Την εχω παντα στο πορτοφολι μου και παντα θα την εχω.Στο μυαλο μου ηρθαν συναιρθηματα απο εκεινη την εποχη.Ποσο ερωτευμενος ησουν μαζι μου και ποσο με προσεχες.Ποτε δεν θα ξανανιωσω αυτα που με εκανες να νιωσω οσο ημασταν μαζι.Μια καληνυχτα μπορουσες να μουστειλεις...Μα συνεχιζω τη ζωη μου και λεω με το κεφαλι ψηλα..Δεν πειραζει νυχτα ειναι θα περασει...αλλη μια νυχτα...
Μα οπου και να πας σε παρακαλω μην με ξεχνας...

Snow Patrol - You could be happy

You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far

Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true

994 <3

Το δέντρο,το αστέρι και οι ευτυχισμένες στιγμές...

-Eίναι τόσο σπάνιες οι ευτυχισμένες στιγμες;

Ρώτησε κείνο το βράδυ τ'αστέρι.Το δέντρο μόλις είχε κλέισει τα βλέφαρα του να ξεκουραστεί.Κούνησε τα κλαδιά του κι αποκρίθηκε λίγο νυσταγμένα.

-Όχι... Όχι. Δεν είναι τόσο σπάνιες.Μόνο που... Να,οι άνθρωποι κυνηγούν αυτές τις στιγμές με το μυαλό τους,Κι αυτό είναι,πως να στο πω,υπόθεση της καρδιάς.

-Πες μου κάποιες ευτυχισμένες στιγμές.

-Άσε με τώρα,νυστάζω.

-Πες μου,επέμενε τ'αστέρι.Πες μου μερικές.

-Ένα παξιμαδάκι κανέλας στα ζαρωμένα χέρια της γιαγιάς.Ενα ζευγάρι αθλητικά παπουτσια κάτω από το κρεβάτι του Φώτη.Ένα κοχύλι στα όνειρα της Αγγελικής...Ένα φιογκάκι στο χρώμα του φεγγαριού...Καληνύχτα.Νυστάζω πολύ απόψε.

-Πες μου ακόμα μια ευτυχισμένη στιγμή.Και ύστερα θα σ'αφήσω να κοιμηθείς.

-Σ'αγαπώ,πολυ!

-Καληνύχτα!είπε τ'αστέρι τρισευτυχισμένο.

Κι έδωσε μια βουτιά και πιάστηκε απο το ματόκλαδο του φεγγαριού...

Σάγαπαω τοσο πια...

Η μοναξιά είναι από χώμα..

Η αγάπη δεν είναι κατα περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς.

Όχι καλή μου αγάπη, εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται κι εγώ τώρα μεταλλάσσω τον απάνθρωπο έρωτά μου, σε αγάπη φιλάνθρωπη.

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Σ’ αγαπώ πια τόσο που δεν σ’ εχω ανάγκη. Σ’ αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι. Κατόρθωσα πραγματικά να μη σε φοβάμαι!

Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. Άλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ’αγαπώ άφοβα, ελεύθερα.

Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη…

Να σε αγαπώ άφοβα, ελεύθερα! Αρχίζω να εμπιστεύομαι την ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας;

Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ’ ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω.

Συγνωμη που δεν μπορεσα...

καθως κοιταζα τα ματια σου εβλεπα εναν κοσμο διαφορετικο....δεν ειχε κακια παρα μονο καλοσυνη...ολα αλλαζαν μεσα απο τα ματια σου...οι ανθρωποι ηταν καλοι.... δεν ειχαν κακια μεσα τους....ηθελαν μονο το καλο και επειπε καθε ιχνος εγωισμου και παραφροσυνης...μου εμαθες τοσα πολλα...με εκανες να νιωθω καλυτερος ανθρωπος...

Μα τα ματια αυτα χαθηκαν και μαζι τους χαθηκε και ο παραδεισος που ζουσα...πρεπει να μαθω να ζω ξανα σε αυτον τον ασχημο κοσμο που ολοι σκεφτονται μονο την παρτη τους ...και δυστυχως χωρις το μεγαλυτερο μου στηριγμα..εσενα.....σε ευχαριστω που μου εδειξες τον παραδεισο....συγνωμη που δεν μπορεσα να σε ακολουθησω...994 <3


Αγάπη, αγάπη, αγάπη μια λέξη που πολλοί άνθρωποι λένε τόσο απλά χωρίς να ξέρουν τι πραγματικά είναι. Ψάχνουν να βρουν ένα συναίσθημα τόσο δυνατό και τόσο αληθινό μέσα στο μίσος και στην κακία των ανθρώπων που δεν ερωτεύτηκαν ποτέ γιατί αν είχαν νιώσει κάτι έστω για ένα λεπτό τώρα δεν θα υπήρχε μίσος! Αγάπη είναι κάτι μαγικό που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα χωρίς να σε νοιάζει τι θα πει ο καθένας που σε βλέπει να ονειροπολείς. Αγάπη είναι να βλέπεις το άλλο σου μισό και να σε πιάνει ένας κόμπος στην καρδιά χωρίς να ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό. Να τον κοιτάζεις στα μάτια και να βυθίζεσαι στον παράδεισο της καρδιάς του, να τον φιλάς και να νιώθεις ότι αυτή η στιγμή δεν θα τελειώσει ποτέ, ότι αυτό το υπέροχο όνειρο που σε σαγηνεύει και σε παρασύρει στα μονοπάτια του μυαλού του, θα κρατήσει μια ζωή γεμάτη εμπιστοσύνη και δύναμη για να ξεπεράσεις κάθε εμπόδιο...

'Ερωτας.!

Ερωτα!βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά,
λαβώνεις κάθε αρετή!
Μα όταν ανάλαφρα περνάς πνοή ελπιδοφόρα!
Κανείς Θεός καμιά Θεά δεν φέρνει τέτοια δώρα!
Κυρά του Ερωτά μου μη με συνοδεύεις
δώσ'μου τη σύνεση Θεά την ήμερη απόλεμη στοργή
Δώσε μου δώρο λιγοστό ότι ήρεμο και ότι γνωστό
όχι όσον έρωτα ποθώ μα όσο αντέχω.

Γράμμα λήθης…

Γλυκέ μου, Είναι παράξενο να σε προσφωνώ έτσι πια. «Γλυκέ μου»! Πώς αλλάζουν οι σχέσεις των ανθρώπων… Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορώ πια να σε λέω έτσι. Κάποια άλλη έχει αυτό το δικαίωμα. Πώς να σε προσφωνεί άραγε; Ελπίζω, όπως κι αν σε προσφωνεί, να σε αγαπάει και να το εννοεί, όπως εννοούσα εγώ το «Γλυκέ μου» και το «Αγάπη μου»… Δεν σου γράφω όμως γι’ αυτό. Δεν θέλω αυτό το γράμμα να είναι μια οδυνηρή ενθύμηση του πόσο σ’ αγάπησα. Θέλω να είναι μια δήλωση για το πόσο μου λείπεις. Και πόσο πονάει το ότι αρχίζω να ξεχνάω. Ναι, γλυκέ μου. Αρχίζω να ξεχνάω! Είναι αδιανόητο, δεν είναι; Εγώ, που έχω μνήμη ελέφαντα, αρχίζω να ξεχνάω εσένα! Πάω να τρελαθώ. Πίστευα ότι η απουσία σου θα ήταν γλυκιά όσο σε κρατούσε κοντά μου η μνήμη. Και ήταν. Μέχρι σήμερα, η απουσία σου δεν ήταν για μένα βασανιστήριο. Δεν πονούσα! Δεν πονούσα επειδή σε είχα δίπλα μου. Έβλεπα ακόμα τα ρούχα σου στην ντουλάπα, το βαθούλωμά στην δική σου πλευρά του κρεβατιού, τις σημειώσεις σoυ εδώ και κει. Μύριζα την κολόνια σου μέσα στο σπίτι, στη διαδρομή από την κρεβατοκάμαρα στην εξώπορτα, έτσι όπως την σκορπούσες όταν έφευγες βιαστικός το πρωί. Γευόμουν ακόμα τις δικές σου γεύσεις, αφού μαγείρευα πεισματικά μόνο τα αγαπημένα σου φαγητά και μόνο όσα με έμαθες εσύ να μαγειρεύω. Άκουγα τα δικά σου cd, τα δικά σου κλειδιά στην πόρτα, τη δική σου φωνή κάθε φορά που απαντούσα το τηλέφωνο. Ένιωθα ακόμα τα χέρια σου γύρω μου, την ανάσα σου στο λαιμό μου, όπως την τελευταία φορά που μ’ αγκάλιασες… Και δεν μου έλειπες… Σήμερα όμως κατάλαβα ότι δεν είσαι πια εδώ. Δεν υπάρχουν ρούχα σου στην ντουλάπα. Δεν μου άφησες ούτε καν ένα παλιό πουκάμισο, να το φοράω και να παρηγοριέμαι. Δεν έχει νόημα να ψάχνω για τη μυρωδιά της κολόνιας σου μέσα στο σπίτι. Και ένα μπουκάλι ολόκληρο να σκορπίσω, δεν πρόκειται να μυρίζει όπως εσύ. Κι αν μαγειρεύω ακόμα τα φαγητά σου, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω, τι μπαίνει εδώ, τι εκεί και με ποιο κρασί συνδυάζεται το κάθε πιάτο. Και κάθε φορά που απαντώ στο τηλέφωνο δεν είσαι εσύ, κι εκνευρίζεται ο αδελφός μου όταν τον φωνάζω με το όνομά σου. Ίσως και το να εξακολουθώ να νοσταλγώ το αγκάλιασμά σου να είναι ανούσιο. Δεν πρόκειται να σε φέρει πίσω! Ίσως τίποτα να μην πρόκειται να σε φέρει πίσω. Και ίσως να μη χρειάζεται να γυρίσεις. Αν ξεχνώ τόσο εύκολα όσα ζήσαμε, τότε όλα είναι δυνατά. Ακόμα και το να σε ξεχάσω! Ήδη δεν θυμάμαι πολλά, όπως το αν προτιμούσες το νερό χλιαρό ή όσο πιο ζεστό γίνεται στο πρωινό σου μπάνιο και αν με έβρισκες πιο όμορφη με τα μαλλιά λυτά ή πιασμένα ψηλά. Μάλλον στάσου. Με προτιμούσες με τα μαλλιά λυτά. Αυτό το θυμάμαι. Όπως θυμάμαι και τόσα άλλα. Έπινες τον καφέ σκέτο, χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη. Προτιμούσες την αριστερή πλευρά του κρεβατιού, δεν μου εξήγησες ποτέ γιατί. Διάβαζες μανιωδώς και τα πάντα. Κάπνιζες εκείνα τα συγκεκριμένα τσιγάρα. Τίποτα άλλο. Πάλι καλά. Έτσι δεν άγγιζες ποτέ τα δικά μου. Λάτρευες τη θάλασσα. Αν ήταν δυνατό θα ήθελες να μείνουμε για πάντα στο νησί… Άραγε εκείνη έχει σπίτι σε νησί για να κάθεστε μαζί στη βεράντα και να βλέπετε τη θάλασσα; Καταρχήν υπάρχει «Εκείνη»; Έφυγες για κάποια άλλη ή απλά δεν ήθελες εμένα; Με έχεις αντικαταστήσει; Είσαι ευτυχισμένος; Είναι έστω η ζωή σου υποφερτή; Η δική μου δεν είναι. Όχι πια. Νόμιζα ότι αυτό που ζήσαμε θα ήταν παντοτινό. Ίσως να είχα λάθος. Δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα πια. Είμαι σίγουρη μόνο ότι τις μέρες που έζησα δίπλα σου, θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου. Κι είναι πολλές. Δεν αφήνουν χώρο για πολλά άλλα πράγματα… Η καρδιά μου είναι γεμάτη από σένα. Ο Oscar Wilde λέει πως οι καρδιές είναι καμωμένες για να συντρίβονται… Όχι η δική μου. Η δική μου φτιάχτηκε μόνο για να αγαπά. Και σε προκαλώ, αν πιστεύεις ότι κι εσύ μπορείς να αγαπήσεις, γύρνα. Γύρνα, αν μπορείς να σταθείς απέναντί μου. Γύρνα! Το ξέρω ότι ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, εδώ θα γυρίσεις. Έτσι κι αλλιώς ξέχασες εδώ την πιο πολύτιμή σου αποσκευή. Ψάξε και θα καταλάβεις τι ξέχασες στο σπίτι μου. Θα σε περιμένω να γυρίσεις. Παντοτινά δική σου.

''Από το συρτάρι της Queen Elisabeth''

Στιγμές απο το Φεισμπουκ...ρητά...

Τίποτα δεν χάνεται αν λίγο έχει ζήσει...
I'm someone who's not gonna stop looking for love just because i lost it.
Με κοιτάς με τα μάτια που στάζουν βροχή...
kai eipe pote sou mhn koitas ton allon mes sta matia... giati kathreftis ginesai.... kai oloi se span kommatia..
''θα σ'γαπω σαν σταγονες απο τα ματια μου...''
δεν θελω να μου λες να προσεχω ..να εισαι εδω να με προσεχεις EΣΥ.......!!!!
-Είπες πολλά, τόσα πολλά, πώς τα θυμάμαι
ήταν τα λόγια σου βαριά πόσο λυπάμαι
Είπες πολλά κι εγώ σε κοίταζα στα μάτια
αυτά τα μάτια που με τσάκιζαν κομμάτια-
*[ Να σαι καλα εκει ψηλα.!♥]
http://www.youtube.com/watch?v=7jGw3QXsnTY
I'd swear, He's watching me
Guiding me through hard times...*
{{{Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ
και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό
και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονaώ μα βαθιά θα πονώ}}}
Eκανες τις επιλογες σου ...θα σε κραταω κρυμενο καπου εκει μεσα...στην καρδια...η μαλλον σε οτιι εχει απομεινει απο εκεινη...

♥ Είναι πολύ απλό:μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.♥

http://www.youtube.com/watch?v=yoAPw-eJuYo
[Αν ποτε καταλαβεις τι θελω να σου πω με αυτο το τραγουδι..ελα παρε με αγκαλια μη πεις τιποτα...μονο μια λεξη και πισω στα παλια...]♥ 994

Άλλοι από θύματα γίνονται θύτες και καμιά φορά πληγώνουν χειρότερα απ’ ό,τι έχουν πληγωθεί, άλλοι παραμένουν βουβοί και κρατάνε το δηλητήριο για τον εαυτό τους και άλλοι-λίγοι- βγαίνουν με την πληγή τους στον δρόμο, προσπαθούν να την κάνουν δύναμη και να κερδίσουν την αγάπη που τους λείπει...

http://www.youtube.com/watch?v=3qNXHPt-PvU&feature=rec-LGOUT-exp_fresh+div-1r-8-HM
Κι αν μ' αγαπάς
Κι αν με θυμάσαι
Δεν σ' έχω πια
Είσαι μακριά
Όπου και να'σαι
Σ' άλλη τροχιά
Σ' άλλη αγκαλιά

Μη με ονειρευτείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ'αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ
Μη μ' επιθυμείς
Μη ρωτάς αν ζω
Να μη μ' αγαπάς
Αν δεν είσαι εδώ


Φίλοι ειναι τα αδερφια που επιλεγουμε!♥

http://www.youtube.com/watch?v=5CTcalodBQM
[994]♥♥♥
Οι έρωτες δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται για να μπορούν κρυφά να κοροιδεύουν τον καιρό...